Zamknij

Implanty zębów – jak wygląda kwalifikacja do zabiegu?

21.07.2021
Aktualizacja: 14.10.2021 22:05
Implanty zębowe - kwalifikacja do zabiegu
fot. Shutterstock

Jakie są wskazania do zabiegu implantologicznego? W jakich przypadkach zaleca się implanty zębowe? Dowiedz się, jak wygląda kwalifikacja do zabiegu, a także jakie są przeciwwskazania (ogólne i miejscowe).

  1. Zabieg implantologiczny – kiedy można go stosować?
  2. Leczenie implantologiczne: przeciwwskazania ogólne i miejscowe
  3. Leczenie implantologiczne: jak się przygotować do niego?
  4. Zabiegi regeneracyjne tkanki kostnej – kiedy są konieczne?

Implantologia opiera się na odkryciu przez szwedzkiego lekarza ortopedę Per-Ingvara Brånemarka zjawiska osteointegracji. Polega ono na zdolności naszego naturalnego układu kostnego do integracji strukturalnej i czynnościowej z zewnętrzną powierzchnią implantu, zrobionego np. z tytanu. To dzięki temu zjawisku biologicznemu możliwe stało się dalsze doskonalenie naszej wiedzy w zakresie metod wprowadzania implantów w obręb tkanki kostnej, ich budowie, właściwościach i warunkach niezbędnych do pozytywnego przyjęcia wszczepu.

Zabieg implantologiczny – kiedy można go stosować?

Historię każdego pacjenta i jego przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, ale jest wiele sytuacji, które w sposób naturalny są wskazaniem do rozpoczęcia leczenia z zastosowaniem implantów stomatologicznych, o ile nie ma innych przeciwwskazań. Zabieg implantologiczny możemy zastosować m.in. w przypadku:

  • braku pojedynczych zębów,
  • braku kilku zębów,
  • braku skrzydłowych zębów
  • braku wszystkich zębów.

Rozwiązania protetyczne z wykorzystaniem implantów pozwalają na odtworzenie brakującego uzębienia z użyciem pojedynczych koron, mostów, a także protez ruchomych ze znacznie ulepszonym utrzymaniem.

Leczenie implantologiczne: przeciwwskazania ogólne i miejscowe

Nie każdy pacjent może zostać poddany procedurze implantologicznej. Istnieje spora liczba przeciwwskazań, które dyskwalifikują pacjenta i nie pozwalają skorzystać z tego rodzaju leczenia. Analiza indywidualnego przypadku pod kątem tych czynników stanowi podstawowy warunek do dalszego planowania leczenia. Przeciwwskazania do procedur implantologicznych można podzielić na ogólne i miejscowe.

Do przeciwwskazań ogólnych zaliczyć można:

  • wszystkie schorzenia metaboliczne tkanki kostnej, w tym osteoporozę,
  • choroby związane z zaburzeniami krzepnięcia krwi,
  • nieunormowaną cukrzycę oraz inne, nieleczone i nieuregulowane schorzenia metaboliczne
  • padaczkę,
  • choroby nowotworowe,
  • uzależnienia mające negatywny wpływ na przebieg leczenia – alkoholizm, nikotynizm, narkomanię,
  • niedobory witaminowe – zwłaszcza witaminy D3.

Do przeciwwskazań miejscowych zaliczyć trzeba:

  • stany zapalne w planowanym miejscu zabiegu, związane np. z pozostawionym korzeniem zęba;
  • zbyt małą przestrzeń w okolicy planowanego implantu do umieszczenia go w tkance kostnej lub niewystarczającą do umieszczenia korony przyszłego zęba przestrzeń pomiędzy zębami, spowodowaną przechyleniem zębów w kierunku luki – w tym drugim przypadku możliwym jest zastosowanie leczenia ortodontycznego,
  • w celu prawidłowego ustawienia zębów;
  • zły stan higieny jamy ustnej – ubytki próchnicowe, kamień nazębny, choroby dziąseł oraz przyzębia, stanowiący czasowe przeciwwskazanie. Po zakończeniu leczenia ogólnostomatologicznego należy powrócić
  • do planowania leczenia implantologicznego;
  • bruksizm, czyli patologiczne tarcie zębów żuchwy o zęby szczęki związane z nadmierną aktywnością mięśniową – stan wymagający leczenia z użyciem szyn, toksyny botulinowej i technik fizjoterapeutycznych.

Leczenie implantologiczne: jak się przygotować do niego?

Wszczepienie implantu w optymalnych warunkach kostnych jest prostym i stosunkowo krótkim zabiegiem chirurgicznym przeprowadzanym w znieczuleniu miejscowym w gabinecie stomatologicznym. Każdorazowo przed leczeniem implantologicznym, na etapie planowania, zaleca się obecnie wykonanie badania tomografii wolumetrycznej. Dzięki niej możemy właściwie zaplanować leczenie i przewidzieć jak będzie przebiegał zabieg implantacji.

W mojej ocenie to właśnie na etapie wykonania badania tomografii wolumetrycznej (CBCT), jej analizy oraz przeprowadzenia pomiarów wyrostka zębodołowego szczęki lub części zębodołowej żuchwy w miejscu planowanej implantacji można bardzo precyzyjnie ustalić, czy warunki miejscowe, jakimi dysponuje pacjent, pozwolą na prawidłowe wprowadzenie wszczepu. Dodatkowo na podstawie badania tomografii wolumetrycznej można także ocenić gęstość tkanki kostnej. Parametr ten również ma istotne znaczenie dla wgajania się implantu.

Zabiegi regeneracyjne tkanki kostnej – kiedy są konieczne?

Oczywiście w wielu sytuacjach ilość i jakość tkanki kostnej może uniemożliwiać założenie implantu w aktualnych warunkach – stanowi to bardzo często spotykany scenariusz, zwłaszcza jeśli od usunięcia zęba minął długi okres czasu.
W takich sytuacjach klinicznych do dyspozycji mamy różnego rodzaju zabiegi regeneracyjne, dzięki którym istnieje możliwość odtworzenia odpowiedniej szerokości i wysokości tkanki kostnej. Do najczęściej stosowanych procedur zaliczyć można zabiegi augmentacyjne (odbudowy kości) oraz zabiegi podniesienia dna zatok szczękowych metodą zamkniętą lub otwartą. Do bardziej skomplikowanych metod należą zabiegi przeszczepienia bloków kostnych.

Warto podkreślić, że obecnie nie istnieją bardziej zaawansowane rozwiązania niż implantologiczne, które mogłyby przywrócić pacjentom, którzy utracili uzębienie z  przywróceniem pełnej funkcjonalności układu stomatognatycznego oraz komfortu życia.  Jednocześnie rozwój technologiczny w implantologii pozwolił na daleko idącą minimalizację ryzyka powikłań, zwiększenie szans przyjęcia się wszczepu oraz skrócenie etapu rekonwalescencji pacjenta.

Dr Michał Łobacz jest specjalistą chirurgii stomatologicznej, adiunktem w Katedrze i Zakładzie Chirurgii Stomatologicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.