Gdy brakuje apetytu na seks, czyli o anoreksji seksualnej

22.09.2020
Aktualizacja: 22.09.2020 16:41
Anoreksja seksualna - jakie są objawy?
fot. Shutterstock

Nie lubią się dotykać, nie lubią, gdy inni ich dotykają. Anorektycy seksualni kontrolują swoje życie na każdej płaszczyźnie, także seksualnej. Dowiedz się, czym jest anoreksja seksualna i w jaki sposób się ona przejawia.

Anoreksja seksualna to... brak apetytu na seks i niechęć do jakichkolwiek czynności seksualnych. Określenie to nie jest stricte medyczne, raczej socjologiczno-psychologiczne. Niektórzy zamiennie stosują określania awersja seksualna lub oziębłość seksualna. Osoby dotknięte tą przypadłością nie tylko unikają jakichkolwiek kontaktów o podtekście seksualnym z innymi osobami, ale unikają też dotykania swojego ciała. Nie głaszczą się, nie masturbują. Unikają sytuacji bezpośredniego kontaktu z ciałem nawet podczas mycia (np. używają gąbki lub myjki zamiast dłoni).

Anoreksja seksualna - na skróty:

Szacuje się, że na anoreksję seksualną cierpi około 10 proc. kobiet w wieku do 24 lat i ta liczba rośnie wraz w wiekiem. Z raportu Vamea przeprowadzonego przez instytut badawczy SMG/KRC, wynika, że około 17 proc. mężatek nie prowadzi aktywnego życia seksualnego, bez seksu obywa się również 41 proc. wdów, a około 46 proc. kobiet skarży się na problemy seksualne.

Anoreksja seksualna – jak ją rozpoznać?

Osoba, która cierpi na anoreksję seksualną, stara się całkowicie, na każdej płaszczyźnie kontrolować swoje życie, w tym również życie seksualne. Objawia się to obniżonym popędem seksualnym (tzw. hipolibidemia), niechęcią do jakiegokolwiek zbliżenia. Czasami osoba z anoreksją wchodzi w bliskie relacje, flirtuje, ale gdy pojawią się sygnały sugerujące przejście do kolejnego etapu znajomości, zaczyna się wycofywać ze znajomości. Odczuwa lęk przed bliskością. Co ciekawe, wcześniej mogła normalnie funkcjonować w tej sferze życia, ale pod wpływem jakiegoś czynnika (np. ciąży, urazu lub depresji) jej potrzeby seksualne zaczęły ulegać wygaszaniu. Anoreksja seksualna może przybrać formę silnej obsesji, czyli celowego unikania sytuacji, które mają lub mogłyby mieć jakiś seksualny podtest. Takie osoby potrafią symulować różne dolegliwości, by uniknąć zbliżenia.

- Patrząc na swoje pacjentki dostrzegam pewną schematyczność w ich działaniu. Kobiety myślą: muszę iść na randkę, muszę umówić się z kimś, bo nie wypada być samą dziesiąty rok. Czują presję, bo wszystkie koleżanki mają rodziny. Ale gdy dochodzi do randki i kobieta usłyszy komplement, momentalnie zaczyna odczuwać coś takiego jak zniechęcenie, obawę, czasem też obrzydzenie – wyjaśnia w wywiadzie udzielonym dziennikarce natemat.pl Katarzyna Kucewicz, psycholożka, psychoterapeutka, terapeutka zaburzeń seksualnych.

Anoreksja seksualna – jakie mogą być przyczyny?

Anoreksja seksualna może być związana z problemami (obecnymi lub przeszłymi) w związku, np. uczuciem obrzydzenia do partnera, wykorzystaniem seksualnym, kompleksami, problemami natury emocjonalnej związanymi ze stresem (zaburzeniami lękowymi, obniżeniem nastroju, przepracowaniem; stres sprawia, że pojawia się silna potrzeba kontrolowania ciała). To tego typu problemów może prowadzić również wiara i jej zasady uniemożliwiające cieszenie się z własnej seksualności, a także wychowanie wyniesione z domu. Jeśli o seksie mówi się jako o czymś obrzydliwym, grzesznym, to może to mieć przełożenie na późniejsze zachowania seksualne.

Anoreksja seksualna – jakie mogą być konsekwencje zdrowotne?

Bez seksu można żyć, ale bez niego obniża się jakość życia. Wiele badań wykazało, że osoby niewspółżyjące mają więcej problemów zdrowotnych. Organizm staje się bardziej podatny na różnego rodzaju dolegliwości, np. osłabieniu ulega układ krążenia, spada ciśnienie krwi, pojawia się apatia, zniechęcenie. Może dojść do upośledzenia funkcji narządów rodnych, np. kobieta może mieć problem z osiągnięciem odpowiedniej wilgotności pochwy, u mężczyzn mogą pojawić się zaburzenia erekcji. Z tych powodów warto poszukać u specjalistów.

Anoreksja seksualna – czy to się leczy?

Anoreksję seksualną można leczyć, a dobór metody i środków zależy od jej przyczyn. Jeśli jest ona wynikiem zaburzeń hormonalnych lub depresji, można włączyć farmakoterapię i psychoterapię, w przypadku innych przyczyn zaleca się psychoterapię. Chory wspólnie z terapeutą poszukają źródła problemu, czasami tkwi on bardzo głęboko i dotyczy wydarzeń w rodzinie kilka pokoleń wstecz. Terapeuta stara się przywrócić anorektyka seksualnego do aktywności seksualnej, zachęcając go do wykonywania w domu różnych ćwiczeń pomagających oswoić się ze swoim ciałem, nagością, wsłuchaniem się w jego potrzeby, polubić je i przestać na nie patrzeć krytycznym wzrokiem. To stopniowy i długotrwały proces. O sukcesie można mówić, gdy pacjent lub pacjentka jest w stanie ze spokojem dotknąć swoich miejsc intymnych, np. piersi.

Czasami terapię prowadzi się w parach. W tym przypadku również celem jest stopniowy powrót do satysfakcji seksualnej. Para dowiaduje się, że może ją osiągać nie tylko podczas klasycznej penetracji, ale również podczas innych czynności. Uczy się jak zadbać o siebie podczas gry wstępnej, jak stymulować się seksualnie.

Ważne

Jeśli zauważymy u siebie anoreksję (awersję) seksualną, poszukajmy jak najszybciej pomocy u psychologa. Anoreksja seksualna bywa skutkiem przykrych wydarzeń, które miały miejsce w naszym życiu, może być również objawem różnych chorób (np. depresji czy zaburzeń hormonalnych). Im szybciej poprosimy o pomoc, tym szybciej pokonamy nasze problemy.

Poniżej znajdziesz pytania, przygotowane przez organizację SLAA, które pomogą ci sprawdzić, czy jesteś anorektykiem seksualnym. Jeśli na odpowiedziałeś twierdząco na przynajmniej 3 z 10 pytań, zgłoś się do psychologa.

  1. Czy od dłuższego czasu nie angażujesz w związki uczuciowe bądź seksualne?
  2. Czy od dłuższego czasu unikasz aktywności towarzyskiej?
  3. Czy mimo, że masz stały związek, nigdy w nim nie doświadczasz: kochania, seksualności, intymności, przyjaźni?
  4. Czy czujesz się samotny (samotna) i nie potrafisz tego zmienić?
  5. Czy masz kłopoty z nawiązaniem kontaktów w pracy? Czy zagrzebujesz się w robocie i odzywasz się dopiero, kiedy to już absolutnie konieczne?
  6. Czy unikasz kontaktów z osobami konkretnej płci?
  7. Czy w grupie stale trzymasz się na uboczu?
  8. Czy boisz się zostać zauważony (zauważona)?
  9. Czy wyczerpuje Cię obecność innych osób, nawet gdy je lubisz?
  10. Czy wpadasz w panikę lub odpychasz ludzi, jeśli zaczynają się zbytnio do ciebie zbliżać?

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: SLAA, natemat.pl,