AIDS, czyli zespół nabytego niedoboru odporności. Co należy wiedzieć?

05.11.2018 17:42

AIDS, czyli zespół nabytego niedoboru odporności, to choroba wywoływana przez wirusa HIV. Postępujące upośledzenie odporności powoduje, że organizm chorych przestaje być odporny na z pozoru niewinne zakażenia. Jest to choroba przewlekła, nieuleczalna, która wymaga leczenia przez całe życie. Dowiedz się, czym charakteryzuje się AIDS i jak można zarazić się wirusem HIV.

AIDS, czyli zespół nabytego niedoboru odporności. Co należy wiedzieć? fot. Shutterstock

AIDS (acquired immunodeficiency syndrome), czyli zespół nabytego niedoboru odporności rozwija się w wyniku zakażenia wirusem HIV. Do rozwoju AID dochodzi zazwyczaj po ok. 8-10 latach skąpoobjawowego lub bezobjawowego, nieleczonego zakażenia wirusem. AIDS to końcowy etap nieleczonego zakażenia HIV.

W Europie za kryterium rozpoznania AIDS przyjmuje się wystąpienie tzw. choroby oportunistycznej u osoby zakażonej wirusem HIV. Choroba oportunistyczna to stan zwiększonej podatności organizmu na wszelkie czynniki chorobotwórcze oraz zwiększonego ryzyka rozwoju choroby nowotworowej.

U osób zdrowych, których układ odpornościowy działa w prawidłowy sposób, pewne czynniki chorobotwórcze nie powodują objawów chorobowych i nie są przyczyną poważnych stanów. Jednak u chorych na AIDS nawet pozornie błahe zakażenie bakterią lub wirusem może wywołać stan zagrażający życiu.

"

Osoby, które wiedzą o swoim zakażeniu HIV, objęte są nowoczesnym leczeniem, które zapobiega wystąpieniu AIDS.  "

Przyczyny AIDS

AIDS rozwija się na skutek zakażenia wirusem HIV, czyli ludzkim wirusem niedoboru odporności. Do zakażenia dochodzi drogą krwi, poprzez niezabezpieczone kontakty seksualne lub z matki na dziecko podczas porodu oraz karmienia piersią. 

Wirus HIV zakaża głównie białe krwinki, a postępujące zakażenie prowadzi do zmniejszania się liczby limfocytów CD4 i intensyfikacji namnażania się wirusa.

Wciąż funkcjonuje powszechne przekonanie, że na AIDS chorują narkomani, osoby homoseksualne lub prowadzące rozwiązły tryb życia. Tymczasem wirusem HIV zarazić się można na wiele różnych sposobów i w wielu sytuacjach. Materiał zakaźny (zawierający wirusa) musi ulec kontaktowi z nieuszkodzoną lub uszkodzoną błoną śluzową pochwy, odbytnicy, penisa czy jamy ustnej albo z uszkodzoną skórą lub zostać przeniesiony bezpośrednio do krwiobiegu.

Takim potencjalnie zakaźnym materiałem może być: krew, nasienie, preejakulat, wydzielina pochwy, wydzielina odbytnicy, mleko i tkanki nieutrwalone formaliną, a także płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, płyn opłucnowy, płyn otrzewnowy i płyn osierdziowy.

Zagrożenia nie stanowią natomiast: ślina, plwocina, pot, łzy, mocz, kał i wymioty, jeśli nie są zanieczyszczone krwią. HIV nie przenosi się przez dotyk, uścisk dłoni, przytulanie, współdzielenie toalety czy kuchni, a także wspólne spożywanie posiłków.

Rozwój AIDS

Zakażenie wirusem HIV przebiega początkowo bez objawów lub z objawami skąpymi, które nie budzą większych podejrzeń. Jednak postępujący spadek odporności prowadzi do występowania objawów i rozwoju chorób (faza objawowa) uznawanych za wskaźnikowe AIDS. 

W wykazie chorób uznawanych za wskaźnikowe AIDS uwzględnia się:

  • zespół wyniszczenia związany z zakażeniem HIV: obejmuje utratę masy ciała powyżej 10 proc., biegunkę i gorączkę utrzymujące się powyżej 30 dni;
  • encefalopatię: uszkodzenie mózgu spowodowane wirusem HIV, którego skutkiem są m.in. zaburzenia zachowania;
  • zakażenia bakteryjne: gruźlica płuc i pozapłucna, nawracające bakteryjne zapalenia płuc (minimum 2 epizody w ciągu roku), nawracająca posocznica wywołana bakteriami Salmonella, rozsiane lub pozapłucne zakażenia prątkami niegruźliczymi z rodzaju Mycobacterium;
  • zakażenia wirusowe: zakażenia wirusem cytomegalii, zapalenie siatkówki spowodowane CMV, owrzodzenia utrzymujące się ponad miesiąc, zapalenie przełyku, oskrzeli lub płuc spowodowane wirusem opryszczki pospolitej, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia;
  • zakażenia grzybicze: drożdżyca – kandydoza przełyku, zapalenie płuc spowodowane przez Pneumocystis jirovecii, pozapłucna postać histoplazmozy, kokcydioidomykoza lub kryptokokoza;
  • choroby pasożytnicze: toksoplazmoza narządowa, kryptosporydioza, izosporoza trwające dłużej niż miesiąc;
  • przewlekłe owrzodzenia skóry i błon śluzowych;
  • nowotwory: inwazyjny rak szyjki macicy, chłoniak, mięsak Kaposiego.

Przebieg wymienionych wyżej chorób jest ciężki, a chorzy wymagają hospitalizacji. Zdarza się, że u chorych na AIDS rozpoznaje się kilka chorób oportunistycznych, czyli charakterystycznych dla osób o obniżonej odporności.Faza objawowa jest następstwem znacznej utraty odporności (upośledzenia czynnościowego układu odpornościowego), jest także dowodem na progresję choroby.

"

Każda osoba, dotychczas zdrowa, u której występują objawy zaburzenia odporności (szczególnie wskazujące na zakażenie HIV), powinna zgłosić się do lekarza i wykonać badanie w kierunku zakażenia HIV. "

Leczenie AIDS

Rozpoznanie choroby AIDS, nie samego zakażenia wirusem HIV, jest niezwykle poważne i niestety źle rokuje. Po rozpoznaniu choroby konieczne jest jak najszybsze wdrożenie leczenia anyretrowirusowego i leczenie choroby oportunistycznej.

Czasami poprawa odporności spowodowana leczeniem zakażenia HIV i zwiększenie liczby komórek CD4 powodują poprawę w zakresie objawów choroby oportunistycznej, nawet jeśli sama choroba nie poddaje się leczeniu.

Leczenie chorób oportunistycznych towarzyszących AIDS można zakończyć po uzyskaniu ustąpienia objawów i wzroście liczby komórek CD4. Natomiast leczenie antyretrowirusowe należy kontynuować do końca życia.

Do śmierci osób chorych na AIDS dochodzi w wyniku zakażeń lub niewydolności życiowo istotnych narządów, szczególnie w przebiegu niewydolności oddechowej, niewydolności krążenia, niewydolności hematopoezy lub uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Źródło: mp.pl

________

zdrowie.radiozet.pl/nk

Oceń