Współtowarzyszy różnym odmianom nerwic oraz depresji. Fakty o hipochondrii

26.07.2019
Aktualizacja: 26.07.2019 14:32
Hipochondria: jak sobie radzić?

Dziecko na obozie z apteczką pełną leków, nadopiekuńczość i ciągła obawa przed urazem, nieustanne szukanie przyczyny najmniejszych dolegliwości. Co powoduje, że osoby są hipochondrykami? Dlaczego tak usilnie szukają w sobie choroby i pragną usłyszeć diagnozę? Nerwica hipochondryczna coraz częściej jest rozpoznawana u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi. 

Przyczyny hipochondrii 

Pacjent z hipochondrią żyją w nieustannym przekonaniu, że choruje na jakąś poważną, źle zdiagnozowaną chorobę somatyczną. W związku z tym często chodzi na wizyty do lekarzy specjalistów, domagając się zlecenia dodatkowych badań. A wiadomości o braku choroby nie przyjmuje do wiadomości. Charakterystyczne jest również to, że nie przyjmuje wiadomości o tym, że powinien skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą. Trudno wskazać jedną przyczynę hipochondrii, można jednak wskazać najczęstsze. 

Ważna informacja

Historia dzieciństwa osób z zaburzeniem jest często bogata w doświadczenia urazów psychicznych, łącznie z przemocą i nadużyciami seksualnymi

Częstym czynnikiem inicjującym zaburzenie o charakterze hipochondrycznym są trudne doświadczenia, szczególnie z dzieciństwa. Są to: 

  • urazy psychiczne wynikające z traumatycznych wydarzeń;
  • brak zaspokojenia potrzeb emocjonalnych;
  • egocentryzm, narcyzm;
  • tendencje lękowe.

Najważniejsze fakty o hipochondrii

  1. Głównym objawem hipochondrii jest nadmierna obawa o zdrowie.
  2. Przyczyny mogą się różnić i mogą być związane z innymi czynnikami zdrowotnymi.
  3. Dla większości ludzi jest to tymczasowe doświadczenie. 
  4. W DSM-V (klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego) hipochondria jest zakwalifikowana do zaburzeń objawów somatycznych. 
  5. Martwienie się o zdrowie staje się chorobą.
  6. Objawem jest strach przed drobnymi nieprawidłowościami, np.: katarem. 
  7. Posiadanie pokrewnego zaburzenia psychicznego, takiego jak OCD lub depresja, zwiększa ryzyko zaburzenia objawów somatycznych.

Przeczytaj: Zespół Munchhausena to ekstremalna hipochondria 

Badania opublikowane w British Journal of Psychiatry wskazują, że podobnie jak zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD), zaburzenie objawów somatycznych wiąże się z koniecznością ciągłego sprawdzania, ponieważ osoba szuka potwierdzenia.

„Zachowania związane z bezpieczeństwem”, mówią autorzy, mają na celu „przywrócenie poczucia dobrobytu i pewności co do przyszłości”. Mogą jednak doprowadzić do pogorszenia problemów, które mają zmniejszyć.

Utrzymując wysoki poziom lęku i zapobiegając rozpadowi lęków, zachowania te skupiają uwagę osoby na przerażającej potencjalnej katastrofie. Ponieważ większość pacjentów ma tendencję do zwracania się do lekarza rodzinnego o obawy związane ze stanem zdrowia, a nie do specjalisty zdrowia psychicznego, mogą nigdy nie otrzymać diagnozy zaburzeń objawów somatycznych.

Kiedy zaczyna się hipochondria? 

Zaburzenie objawów somatycznych zwykle rozpoczyna się we wczesnej dorosłości. Może się pojawić podczas powrotu do zdrowia po ciężkiej chorobie lub po zachorowaniu, lub śmierci ukochanej osoby lub bliskiego przyjaciela.

Podstawowy stan zdrowia może wywołać zaburzenie objawów somatycznych. Pacjent, który ma na przykład chorobę serca, może przyjmować najgorsze za każdym razem, gdy doświadcza czegoś, co potencjalnie może być związane z chorobą serca

Inne czynniki to zwiększony stres. Czasem osoba nadmiernie martwi się o swoje zdrowie, gdy zbliża się do wieku, w którym zmarł jeden z rodziców, zwłaszcza jeśli śmierć rodziców była przedwczesna. Psychologowie zauważają, że osoby z tą chorobą są często samokrytyczne lub perfekcjonistyczne. Mogą postrzegać „zdrowie” jako całkowity brak bólu lub dyskomfortu, podczas gdy niektóre bóle są normalne dla większości ludzi. Sugerowano, że osoby z hipochondrią mogą mieć niski próg bólu i że mogą zauważyć wewnętrzne odczucia wcześniej niż inni ludzie.

Hipochondria: objawy

  • Obawy przed normalnym funkcjonowaniem. 
  • Regularne sprawdzanie ciała pod kątem objawy choroby.
  • Regularne mówienie o chorobie.
  • Częste odwiedzanie lekarza.
  • Częste wyszukiwanie informacji o chorobie. 
  • Brak ulgi po wynikach badań. 
  • Unikanie lekarza. Niektóre osoby z zaburzeniem unikają lekarza w obawie przed stwierdzeniem, że mają poważną chorobę. 

Ważna informacja

Przytłaczający strach przed chorobą, który trwa dłużej niż 6 miesięcy, może być oznaką zaburzenia objawów somatycznych.

Hipochondria: leczenie 

Badania wskazują, że terapia poznawczo-behawioralna (CBT) oraz stosowanie selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takich jak fluoksetyna, paroksetyna, CBT może pomóc pacjentowi zracjonalizować ich obawy, a leki z grupy SSRI mogą zmniejszyć poziom lęku.

Źródło: medicalnewstoday.com