Zaburzenia odżywania u dzieci: czym są najczęściej spowodowane?

03.10.2019
Aktualizacja: 03.10.2019 17:50
Zaburzenia odżywania: przyczyny
fot. Shutterstock

Zaburzenia odżywiania wśród dzieci i młodzieży stają się coraz większym problemem. „Niejadek” przy stole to źródło stresu dla całej rodziny. Kiedy dziecko nie chce jeść, wspólne posiłki zamieniają się w walkę. Jakie są przyczyn i objawy zaburzeń odżywiania oraz co robić, gdy dziecko ma trudności z jedzeniem.

Skąd się biorą zaburzenia odżywienia?

Warto pamiętać, że nie ma jednej przyczyny występowania zaburzeń odżywiania. Zawsze mają one charakter złożony, głównie psychiczny. Do wystąpienia choroby może przyczyniać się niskie poczucie własnej wartości, a co za tym idzie brak akceptacji własnego wyglądu wynikający z zaburzonego obrazu własnego ciała. Ponadto nieakceptacja ze strony rówieśników oraz zwłaszcza u dziewczynek presja ze strony niektórych środowisk do posiadania szczupłej sylwetki, powoduje zmniejszanie porcji i ograniczanie jedzenia. Tendencja do bycia perfekcyjnym również może wpłynąć na rozwój zaburzeń odżywienia. Doświadczenie trudnych, traumatycznych sytuacji życiowych oraz zaburzone relacje rodzinne, nieadekwatne wymagania ze strony najbliższych oraz nadopiekuńczość i sztywność w relacjach rodzinnych, także może przyczynić się do zachorowania na zaburzenia odżywiania.

Gdy matka wciąż się odchudza…

Jeśli rodzice, a zwłaszcza matka, dobrze się czują w swoim ciele, są pewni siebie, to ich dzieci też stopniowo będą wykształcać u siebie taki pozytywny obraz własnej osoby, a co za tym idzie, będą siebie akceptowały. Jeśli jest inaczej i matka nie jest zadowolona ze swojego wyglądu, ciągle się odchudza, jest na diecie, chciałaby być szczuplejsza, młodsza i piękniejsza, zwraca uwagę na każdy gram swojej wagi, a jej poczucie własnej wartości jest niskie, to u dziecka również może pojawić się negatywna myśl związana z jego własnym wyglądem. Warto zaznaczyć, że także zwyczaje dotyczące jedzenia w domu mogą mieć wpływ na późniejsze trudności u dziecka. Jeśli rodzina nie jada wspólnych posiłków, któryś z członków rodziny nie zasiada do wspólnego stołu lub nie je określonych potraw, gdyż „śmierdzą” dziecko uczy się takich zachowań i je powiela.

Przeczytaj: Nie umiesz reagować na komplementy? To może być echoizm

Co powinno niepokoić rodziców?

W zaburzeniach odżywiania prawnie nigdy nie ma jasnego początku rozwoju choroby. Pierwsze objawy pojawiają się stopniowo i są trudne do wychwycenia, ponieważ osoba chora nawet w sposób nieświadomy stara się je maskować. Mogą pojawić się już w młodszych klasach szkoły podstawowej i zaczynają się często od stopniowego ograniczania ilości pokarmów, wybierania tych niskokalorycznych i liczenia kalorii. W późniejszym okresie, mimo wyraźnych efektów diety, dziecko wprowadza nowe restrykcje i ograniczenia żywieniowe, ponadto odmawia jedzenia wspólnych posiłków twierdząc, że już jadło lub zje potem.

Niepokoić rodziców powinno również to, że nastolatek impulsywnie zaczął pożerać bardzo duże ilości jedzenia bez wyraźnego powodu, a także że często chodzi do toalety i spędza tam dużo czasu, zwłaszcza po obfitym posiłku. Zmienia się również aktywność fizyczna pociechy. Dziecko nagle rozpoczęło regularne treningi o bardzo dużej intensywności, ale odmawia czynnego uczestniczenia w zajęciach sportowych w szkole. Ponadto zaczęło chodzić w ubraniach, zakrywających sylwetkę i z osoby aktywnej i towarzyskie zmienia się na osobę zamknięta w sobie i unikającą kontaktu z rówieśnikami. W bardziej zaawansowanej chorobie, dziecko może prowokować wymioty, stosować różne środki przeczyszczające lub moczopędne. W nasilonych zaburzeniach odżywania występują też dolegliwości fizyczne, takie jak inne suchość skóry, wypadanie włosów, łamliwość paznokci oraz zanik miesiączkowania.

Leczenie zaburzeń odżywiania

W przypadkach zaburzeń odżywiania należy udać się do psychologa. Psychoterapia zaburzeń odżywiania jest procesem długim, w którym przechodzi się przez kilka faz leczenia. Bardzo istotną kwestią podczas psychoterapii zaburzeń odżywiania jest motywacja. Osoba leczona powinna poszukiwać pozytywnych bodźców, które pomogą jej wprowadzać w życie konieczne zmiany i wytrwać w swoich postanowieniach.

Przeczytaj: Syndrom dziecka odrzuconego. 3 rzeczy, które pomagają w traumie z dzieciństwa

.