Diabulimia. Sekret chorych na cukrzycę typu 1

07.03.2019
Aktualizacja: 05.07.2019 11:42
Diabulimia to zaburzenie odżywiania w cukrzycy typu 1
fot. Shutterstock

Jeśli Twoje dziecko choruje na cukrzycę typu 1 i pomału wchodzi w wiek dojrzewania, bacznie je obserwuj. Może się okazać, że celowo pomija dawki insuliny, żeby nie przytyć.

Diabulimia (od słów diabetyk i bulimia) to celowe pomijanie lub zmniejszanie dawek insuliny w celu obniżenia masy ciała. Sprawa jest na tyle poważna, że Narodowa Służba Zdrowia (NHS) w Wielkiej Brytanii przeznaczyła właśnie prawie milion funtów na walkę z tym zaburzeniem. Sprawdź, kogo dotyczy ten problem.

Diabulimia – objawy

W klasyfikacji DSM V diabulimia znajduje się w kategorii niespecyficznych zaburzeń odżywiania, a w klasyfikacji ICD 10 – w zaburzeniach odżywiania się nieokreślonych. Oznacza to, że oficjalnie nie ma jeszcze swojego własnego miejsca na mapie chorób, ale szacuje się, że z problemem zmaga się nawet 20-30 proc. kobiet chorujących na cukrzycę typu 1. W większości przypadków, u 60 proc. pacjentek, choroba rozpoczęła się przed 25. rokiem życia.

Diabulimia rozwija się stopniowo w wyniku lęku przed przytyciem. Szacuje się, że lęk ten towarzyszy nawet 40 proc. chorych na cukrzycę, którzy muszą przyjmować insulinę, która jest hormonem anabolicznym. Ryzyko rozwinięcia się diabulimii jest wyższe u dziewcząt i młodych kobiet, ale problem ten dotyczy także mężczyzn. Jak zauważają eksperci, dążą oni do redukcji masy ciała głównie przez zbyt intensywny wysiłek fizyczny.

Zobacz takżeBigoreksja: gdy ćwiczenia stają się uzależnieniem

Objawy diabulimii to m.in.:

  • znaczne wahania masy ciała,
  • uczucie zmęczenia,
  • zaburzenia postrzegania własnego ciała (ang. body image disorder),
  • nietypowe zachowania dotyczące pożywienia: chowanie jedzenia czy kompulsyjne objadanie się żywnością bogatą w węglowodany.

Zachowania, które powinny zaniepokoić otoczenie, to m.in.:

  • przekładanie wizyt w poradni;
  • duża koncentracja na wyglądzie;
  • eksperymentowanie z dietami (np. wegetarianizm, weganizm, białkowa, bezglutenowa);
  • bardzo wysoki poziom aktywności fizycznej;
  • zaburzenia nastroju: apatia lub nerwowość.

Diabulimia – powikłania

Eksperci ds. żywienia zwracają uwagę na fakt, że osoby chorujące na cukrzycę są wyjątkową grupą, szczególnie narażoną na rozwinięcie się zaburzeń odżywiania. Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu zaburzeń odżywiania są bowiem m.in.:

  • okres dojrzewania,
  • koncentracja na jedzeniu,
  • osobowość egocentryczna,
  • zaburzenia lękowe,
  • konflikty domowe,
  • traumy.

W przypadku młodych diabetyków wszystko się zgadza: jest i koncentracja na jedzeniu, jest częste ważenie, są również osobowość egocentryczna wynikająca często z faktu chorowania na chorobę przewlekłą oraz zaburzenia lękowe wynikające z lęku przed hipoglikemią.

Dowiedz się więcejHipoglikemia: niedocukrzenie. Konsekwencje niedoboru glukozy we krwi 

Chorzy na cukrzycę typu 1. przeważnie są szczupli, dlatego też łatwiej im ukryć zaburzenia odżywiania. Ponieważ sprawa jest poważna, nie warto polegać na własnej ocenie, tylko trzymać się liczb. Prawidłowe BMI (wskaźnik masy ciała) wynosi 18,5-25. Najlepsze jak dotychczas efekty leczenia daje terapia rodzinna.

Młodemu człowiekowi warto uświadomić, jak groźne może być eksperymentowanie z dawkami insuliny. Jeśli nie trafią do niego argumenty dotyczące powikłań hiper- i hipoglikemii, takie jak: stopa cukrzycowa, retinopatia, kwasica ketonowa, czy śpiączka, można puścić mu dokument BBC o znamiennym tytule: Diabulimia. Najbardziej niebezpieczne zaburzenie odżywiania na świecie.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: bbc.com; Psychologiczne i medyczne problemy w profilaktyce i leczeniu zaburzeń odżywiania u osób z cukrzycą typu 1, A.Juruć, M.Kubiak, B.Wierusz-Wysocka