Schizofrenia u partnera: niewielu jest w stanie to zaakceptować

02.07.2019
Aktualizacja: 02.07.2019 17:02
Schizofrenia: przyczyny, objawy.

Schizofrenia to choroba przewlekła, jak nadciśnienie, cukrzyca, łuszczyca, człowiek musi leczyć się przez całe życie. Niestety jest jedną z najbardziej stygmatyzujących chorób psychicznych. Inni się jej po prostu boją. Bliscy opuszczają, odchodzą na zawsze, bo nie potrafią wyobrazić sobie życia z chorym na schizofrenię. 

"Choruj, ale nie w moim gronie"

Ludzie deklarują, że nie stygmatyzują chorób psychicznych, wierzą też, że osoby te mogą prowadzić normalne życie, ale… nie są w stanie tego tolerować w swoim bliskim otoczeniu. Powszechna jest myśl: “Mogą zakładać rodziny, ale nie chcę, aby były częścią mojej”. Potwierdza to ogólnopolskie badanie opinii społecznej „Stosunek Polaków do osób chorych na schizofrenię” przeprowadzonego w ramach kampanii „Życie bez nawrotów”.

Wiele osób traktuje chorych na schizofrenię, jako osoby niebezpieczne. Jedynie 17% Polaków mogłoby mieć za współpracownika osobę chorą na schizofrenię lub pracować z nią w jednej firmie, 26% mieć za bliskiego sąsiada, a 30%. za przyjaciela. Jedynie 13% Polaków nie miałoby nic przeciwko, aby osoba chora na schizofrenię została współmałżonkiem kogoś z najbliższej rodziny.

W Polsce na schizofrenię choruje 385 tys. osób – 1%. społeczeństwa. Psychotrerapueci i psychiatrzy poddkreślają, że mniej niż połowa jest leczona i poddana terapii. To choroba ludzi młodych, która rozwija się w najbardziej kluczowym momencie: rozpoczęcia studiów, wyprowadzki  z domu. Ponad połowa zachorowań rozpoczyna się przed 30. rokiem życia. Mężczyźni zaczynają chorować średnio w nieco młodszym wieku (15.–24. roku życia) niż kobiety (25.–34. rokiem życia)

Schizofrenia: objawy

Osoby chore na schizofrenię często wykazują objawy psychotyczne, to znaczy urojenia i omamy, co może powodować, że zachowują się odmiennie od innych. Poza tym, u chorych na schizofrenię, w sposób przewlekły mogą się utrzymywać takie objawy, jak apatia i izolacja społeczna, a także zaburzenia funkcji poznawczych, co powoduje, że te osoby mają problemy w relacjach międzyludzkich oraz kłopoty z nauką i pracą.

Schizofrenia: rodzaje 

Występuje kilka postaci schizofrenii. W zależności od przeważających objawów wyróżnia się schizofrenię paranoidalną, hebefreniczną, katatoniczną, prostą, rezydualną i niezróżnicowaną. W Polsce najczęściej rozpoznawana jest postać paranoidalna.

Schizofrenia prosta (simplex)

Charakterystyczne dla tego rodzaju zaburzenia jest stopniowe narastanie objawów przypominających symptomy depresji u mężczyzn i kobiet, takie jak obniżenie nastroju, apatia, zobojętnienie. Pacjent nie zaniedbuje w pierwszym etapie choroby swoich obowiązków. Wykonuje je jednak bez przekonania i chęci. Pojawia się unikanie towarzystwa innych osób, brak odpowiedzi na pytania, niechęć do nawiązywania kontaktów. Niebezpieczeństwo tego rodzaju schizofrenii polega na trudności w odróżnieniu jej oznak. Objawy depresji u mężczyzn, podobnie jak u kobiet, są bardzo podobne do symptomów prostej schizofrenii. Tu dodatkowo pojawić się mogą silne skłonności hipochondryczne lub nawet urojenia.

Schizofrenia hebefreniczna

Charakterystyczne jest nagłe pojawienie się choroby z wyraźnymi zaburzeniami afektywnymi. Chory zaczyna się zachowywać dziwnie, śmieje się bez powodu, staje się drażliwy, wesołkowaty, bezczelny i nietaktowny. Zachowanie chorego staje się absurdalne, pozbawione sensu, agresja pojawia się jednak bardzo rzadko.

Schizofrenia katatoniczna

Wyróżniamy tu dwie podstawowe postacie: hipo- i hiperkinetyczną. Schizofrenia hipokinetyczna charakteryzuje się milczeniem dającym wrażenie osłupienia. Odcięcie od świata trwa czasem nawet kilka lat, pozwalając jednocześnie na częściową świadomość tego, co dzieje się w zewnętrznym świecie. Z kolei postać hiperkinetyczna to gwałtowne ruchy, psychoruchowe podniecenie, nieuzasadnione reakcje, czasem agresja mająca wpływ na otoczenie.

Schizofrenia paranoidalna

W tym rodzaju schizofrenii pojawiają się charakterystyczne omamy wzrokowe i słuchowe oraz urojenia. Są to najważniejsze objawy w obrazie klinicznym choroby. Bardzo często symptomy mają charakter manii prześladowczej. Pojawiają się urojenia na temat śledzenia, przekonania o działaniu sił nadprzyrodzonych, gonitwa myśli lub pustka w głowie. Jest to najczęściej występujący i najlepiej przebadany rodzaj schizofrenii ze względu na charakterystyczny obraz kliniczny, który stanowi podstawę diagnozy.

Schizofrenia: leczenie 

Schizofrenia jest leczona przede wszystkim lekami przeciwpsychotycznymi, które obejmuje zarówno dawne neuroleptyki, tzw. leki o długim działaniu, jak i leki nowej generacji z grupy LAT (od ang. Long Active Treatment). Oznacza to, że można pacjentom podawać leki rzadko, raz na jakiś czas, żeby mógł normalnie funkcjonować, nie przyjmując leków. Pod wieloma względami przyniosło to rewolucję w leczeniu. Pacjent nie musi obarczać swojej pamięci, a także jego rodzina nie musi pilnować swojego bliskiego, czy połknął leki. Połączenie leku o długim działaniu z psychoterapią jest najbardziej optymalną formą leczenia. Dzięki leczeniu osoby chore na schizofrenię mogą normalnie funkcjonować w społeczeństwie - pracować, uczyć się i żyć jak inni. Osoby chore na schizofrenię przez cały czas mają wątpliwości, czy powinni się leczyć. 

Źródło: SWPS, Polityka Zdrowotna