Jak wyjść z traumy z dzieciństwa? Recepta „Odpuść” to propozycja znanej terapeutki

23.09.2019
Aktualizacja: 23.09.2019 14:09
Jak wyjść z traumy z dzieciństwa?
fot. Shutterstock

Są osoby, które całe życie nie potrafią pogodzić się z traumą z dzieciństwa? Trudno jest im zrozumieć to, co się stało w przeszłości, zaakceptować, aby móc pójść dalej. Peg Streep, współautorka poradnika „Daruj sobie. Przewodnik dla tych, którzy nie potrafią przestać”, proponuje metodę odangażowania, pomocnej w przepracowaniu traumy z dzieciństwa. Kluczowe jest w niej to, aby w doznanych krzywdach odnaleźć sens i przepracować związane z nimi emocje. Na czym polega ta metoda terapeutyczna? 

Sposób na uwolnienie się od dziecięcych traum 

Na swoim blogu PsychologyToday.com, Peg Streep proponuje pięć kroków prowadzących do budowania równowagi po trudnym dzieciństwie. Całość opatruje receptą „Odpuść”:

• Uświadom sobie, że nie jesteś winna/winny.

• Nie zgadzaj się na nadużycia – pogódź się z tym, że znane ci rodzinne normy odbiegają od tego, co rzeczywiście normalne.

• Ustal granice – zadecyduj, czy i w jaki sposób będziesz utrzymywać kontakt z rodzicami.

• Ucz się rozróżniania emocji, np. poczucia winy od wstydu, ćwicz się w rozpoznawaniu ich źródeł.

• Zarządzaj swoimi myślami – nie koncentruj się na swoim złym samopoczuciu, nie zamartwiaj się.

Jak poradzić sobie z traumą z dzieciństwa?

Psychologowie są przekonani, że nigdy nie jest za późno na szczęśliwe dzieciństwo. Błędem jest rozpamiętywanie przeszłości, a także oczekiwania zadośćuczynienia ze strony rodziców za doznane krzywdy. Osoby, które wikłają się w rozmyślania o tym, co przeżyły, często uzależniają swój dobrostan od akceptacji rodziców. Może to być forma ucieczki przed wypłynięciem na szerokie wody, opuszczenia strefy komfortu, podjęcia jakiś działań w kierunku zmiany. Kurczowe trzymanie się tego, co znane, może być również wywołane lękiem przed ryzykiem. 

Jak rozpoznać, że jest się uwikłanym w traumę z dzieciństwa? 

Brak stabilnego poczucia wartości. 

Trudność w podejmowaniu samodzielnych decyzji i działań.

Uzależnianie swojego dobrostanu od akceptacji rodziców. 

Skłonność do ruminowania, czyli przeżuwania, tendencji do  trwania w złym stanie psychicznym. 

Niechęć do podejmowania ryzyka. 

Źródło: Polityka 

Przeczytaj: Dziecięca trauma: jak rozpoznać, że dziecko przechodzi traumę?