Hazard: co powoduje, że wpada się w nałóg?

04.12.2019 16:07
Hazard: jak wygląda leczenie?
fot. Shutterstock

Zakup zdrapki lub kuponu lotto, udział w loterii czy wizyta w kasynie i gra w ruletkę dla wielu osób nie stanowi żadnego ryzyka. Potrafią ocenić sytuację i w dowolnym momencie przerwać grę. Hazardziści nie są w stanie przestać. Chęć poczucia dreszczyku emocji jest silniejsze niż zdrowy rozsądek. Gracze tracą rodziny, wpadają w spirale długów, popadają w myśli samobójcze. Co powoduje, że osoby wpadają w hazard?

Uzależnieni od hazardu 

Co w graniu jest tak pociągającego, że tak łatwo się poddać? Utrata nad samym sobą. Przypomina to stan upojenia alkoholowego. "Totalny amok, nic innego nie liczyło się tylko gra" – wyznaje 39-letni Mariusz, który przez 10 lat nałogowo grał na maszynach. Dzień bez gry był dla niego dniem straconym.

Na rozwój uzależnienia od hazardu wpływa szereg czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Najczęściej wymienia się zaburzenia w samoocenie i problemy w relacjach. Motywacją do rozpoczęcia gry jest chęć rozrywki, uzyskanie sukcesu, przełamanie rutyny. Osoba szybko zaczyna traktować grę, jako sposób na radzenie sobie z problemami. Pojawia się ułuda szybkiej wygranej, która wszystko zmieni.

U hazardzistów występuje problem z logicznym myśleniem. Nie potrafią ocenić sytuacji. Myśląc o wygranej są przekonani, że to efekt własnej wiedzy, doświadczenia, a nie po prostu szczęścia.

Hazard jest postępującą chorobą, której nie można wyleczyć, ale można ją zatrzymać. Przed zgłoszeniem się na terapię, gracze oskarżają się o słabość moralną lub o bycie "do niczego". Mariusz, który obecnie leczy się na terapii wspomina w rozmowie: „Żyłem, żeby grać. Nikt mnie wokół nie rozumiał. Byłem pozostawiony sam sobie. To był jedyny mój pomysł na ucieczkę do mojego świata”.

Co powoduje, że wpada się w nałóg?

Podłożem wpadania w nałóg hazardowy mogą być zaburzenia osobowości, których korzenie sięgają dzieciństwa. Od gier najczęściej uzależniają się osoby o osobowości narcystycznej, która mają nadmierne poczucie własnej wartości, nie potrafią realnie ocenić rzeczywistości.

Bodźcem do patologicznego hazardu może być trudne wydarzenie życiowe (rozwód, rozstanie z kimś bliskim, utrata pracy) i rozpoczęcie gry na pieniądze w celu poprawy samopoczucia. W pętle uzależnienia wpadają także osoby, którym udało się wygrać.

Przeczytaj: Jak rozpoznać osobowość narcystyczną już na pierwszym spotkaniu?

Leczenie hazardu 

W leczeniu patologicznego hazardu stosuje się takie same metody, jak w przypadku terapii innych uzależnień (alkoholizm, narkomania, lekomania). Uzależnienie od hazardu często rozwija się bardzo powoli. Im wcześniej osoba mająca problem poszuka pomocy, tym skutki nałogowej gry na pieniądze będą mniej drastyczne. Terapia jest skuteczna tylko wtedy, gdy osoba uzależniona przyzna przed samym sobą, że jest chora.

W początkowej fazie leczenie może przybrać formę wizyt u psychologa oraz psychoterapii ambulatoryjnej. Gdy uzależnienie rozwinęło się, niezbędna jest terapia w zamkniętej klinice uzależnień. Specjaliści szukają podłoża, które popycha uzależnionego do gry i pomagają mu wyjść z kryzysu. Pierwszym krokiem leczenia jest motywacja do zmian. Chory powinien poznać neurologiczne i psychologiczne podłoże swojego problemu. Następnie wspólnie ze specjalistą musi pracować nad zmianą myślenia. Bardzo ważna jest nauka relacji społecznych i sposobów radzenia sobie ze stresem bez uciekania się do dreszczyku emocji, który daje hazard.

Istotnym elementem terapii jest pomoc w ułożeniu planu spłaty długów.

Przez psychologów zalecana jest:

  • Terapia indywidualna i grupowa.
  • Model Minnesota. Leczenie z wykorzystaniem modelu Minnesota uwzględnia terapię, w której udział bierze nie tylko uzależniony, ale także jego najbliżsi (małżonek, dzieci, rodzice). Założeniem terapeuty stosującego metodę Minnesota jest umożliwienie uzależnionym samodzielnej identyfikacji symptomów choroby, co może ich zmotywować do zmiany.
  • Program społeczności terapeutycznej (oparty m.in. na Programie Dwunastu Kroków i spotkaniach Anonimowych Hazardzistów)
  • Techniki relaksacyjne.
  • Samoobserwacja – zapiski prowadzone przez osoby uzależnione pozwalające na nazwanie własnych uczuć.

Przeczytaj: Przed Tobą ważny egzamin? Weź głęboki oddech! Techniki relaksacyjne 

O uzależnieniu może świadczyć:

  • koncentracja na hazardzie (poszukiwanie nowych sposobów pozyskania gotówki na grę, opracowywanie strategii gry itp.);
  • obstawianie coraz wyższych stawek i spędzanie coraz więcej czasu na grze;
  • powtarzanie wciąż tych samych prób skończenia z hazardem mimo że za każdym kolejnym razem nie dają one pożądanych efektów;
  • rozdrażnienie podczas prób zakończenia swojej przygody z grami hazardowymi;
  • traktowanie gry jako sposobu na życiowe problemy;
  • gra w celu „odegrania się”;
  • okłamywanie bliskich, aby nie odkryli wysokości obstawianych stawek i częstotliwości gry;
  • zdobywanie pieniędzy na grę nielegalnymi sposobami (kradzieże, oszustwa, malwersacje);
  • przedkładanie hazardu ponad obowiązki (zawodowe, rodzinne);
  • pożyczanie pieniędzy na grę.

5 lub więcej zachowań z powyższej listy pozwala zdiagnozować patologiczne uzależnienie od hazardu.

Co może zrobić członek rodziny hazardzisty?

  1. Mów otwarcie hazardziście o jego problemie.
  2. Nie kontroluj hazardzisty – pozwól jemu ponosić konsekwencje za swoje czyny – nie spłacaj długów, nie pożyczaj pieniędzy, nie organizuj mu życia.
  3. Zachęcaj do leczenia, pokazuj drogi wyjścia.
  4. Ochraniaj siebie.

Źródło: www.terapia-befree.pl