Odczuwasz lęk przed ptakami? To awizofobia (inaczej ornitofobia)

20.09.2019
Aktualizacja: 20.09.2019 16:33
Lęk przed ptaki - awizofobia, ornitofobia

Kto obejrzał film Alfreda Hitchcocka „Ptaki”, rozumie, dlaczego można odczuwać lęk przed tymi skrzydlatymi zwierzętami. Niechęć do ptaków nazywana jest awizofobią lub ornitofobią. U osób, które mają ten rodzaj fobii, pojawia się wiele nieprzyjemnych objawów, gdy na ich drodze pojawią się ptaki.

Awizofobia (inaczej ornitofobia) swoją nazwę zawdzięcza dwóm słowom: łacińskiemu avis (ptak) oraz greckiemu phobos (lęk). Natomiast słowo ornitofobia pochodzi od dwóch greckich słów: ornithos (ptak) oraz phobos.

Osoby, które dotknięte są tą fobią, czują obrzydzenie lub strach przed wybranym gatunkiem ptaków, lub wszystkimi ptakami. Lęk mogą wywoływać też niektóre części ciała ptaków, np. dzioby lub skrzydła.

Awizofobia – skąd się bierze?

Zdaniem naukowców małe dzieci nie odczuwają lęku przed ptakami, więc podłożem tej fobii są najprawdopodobniej negatywne doświadczenia z tymi zwierzętami nabyte w późniejszym wieku, np. nieprzyjemne starcie z kogutem lub gęsiami na wakacjach na wsi, poznanie historii, w której ptaki wyrządziły człowiekowi krzywdę. Czasem lęk przed ptakami pojawia się, gdy rodzice dziecka również wykazują postawę lękową i w ten sposób przekazują swój niepokój dzieciom.

– W dzieciństwie obejrzałam film Hitchcocka „Ptaki”. Po nim nie byłam już w stanie przejść obojętnie obok ptaków – wyznała 30-latka z awizofobią.

– Nie znoszę ptaków. Wszystko się zaczęło w przedszkolu. Prowadzący bal dla przedszkolaków przebrał się za Wielkiego Ptaka z ulicy Sezamkowej. Był wielki, żółty. Gdy wziął mnie za rękę, by zachęcić do zabawy, uciekłam z płaczem. Od tamtej pory czuję wielki strach przed ptakami – wyznała 25-latka z awizofobią.  

Awizofobia – jakie objawy?

Osoba, która cierpi na awizofobię, odczuwa irracjonalny, niemożliwy do opanowania lęk, który pojawia się w kontakcie z ptakami lub na myśl o nich. Dlatego też unikają każdej sytuacji, która może doprowadzić do spotkania z nimi.

– Nie lubię jeździć do Krakowa, bo na rynku jest mnóstwo gołębi. Na myśl o przejściu obok nich robi mi się niedobrze – wyznaje 30-latka z awizofobią. I dodaje: „Boję się, że wkręcą mi się we włosy, że mnie zaatakują”.  

Oprócz lęku u osoby z awizofobią mogą pojawić się: kołatanie serca, przyspieszony oddech, duszność, suchość w ustach, zawroty głowy. Osoba z fobią może zacząć się pocić, odczuwać nudności lub nawet wymiotować. Może u niej wzrosnąć ciśnienie tętnicze. Gdy poczuje się zagrożona, może dostać ataku paniki i stracić kontrolę nad swoim zachowaniem, np. zacząć uciekać, krzyczeć, płakać, a nawet stracić przytomność.

Zdarza się, że osobom z awizofobią towarzyszy ciągłe napięcie, ponieważ nieustannie narażone są na negatywne bodźce (ptaki są nieodłączoną częścią miejskiego czy wiejskiego krajobrazu). Permanentny stres może skutkować szeregiem dolegliwości psychosomatycznych – zaburzeniem snu, bólem głowy czy brzucha, a nawet depresją.