Czego nie mówić osobie chorej na depresję? 15 zakazanych zdań

29.05.2019
Aktualizacja: 29.05.2019 15:54
Jak pomóc osobie chorej na depresję?

Depresja może u różnych osób objawiać się zupełnie inaczej. Zdarza się, że problemy są widoczne zarówno dla bliskich, jak i dalszych osób. Depresja jest chorobą, która rozwija się stopniowo. W ciągu kilku tygodni pojawiają się kolejne objawy, aż w końcu, czasami niepostrzeżenie dla otoczenia, u młodego człowieka są już obecne praktycznie wszystkie.

Zanim chory trafi na konsultację do specjalisty, pomóc próbuje mu otoczenie, z różnym skutkiem. Nierzadko negują depresję, mówiąc, że to lenistwo i wymówka. Mity i niezrozumienie dotyczące depresji mają związek z tym, że podobnie jak inne choroby psychiczne depresja upośledza nasze myślenie, przeżywanie emocji i zachowanie. 

Zacznijmy od tego, że depresja jest chorobą i wymaga leczenia. Nie jest gorszym samopoczuciem, trudnością ze wzięciem się w garść czy ze zmobilizowaniem się do działania. 

Wiele osób uważa, że wystarczy wziąć się w garść, zmobilizować, regularnie ćwiczyć czy dobrze się odżywiać, by objawy minęły. Słyszymy, że to nie depresja, lecz lenistwo powoduje, iż mąż po powrocie z pracy ciągle śpi, dziecko nie wstaje do szkoły, gorzej się uczy. Oto 15 zdań, których nigdy nie powinniśmy mówić osobie chorej na depresję.

  1. „Weź się w garść”.
  2. „Może to nie depresja, ona nie je mięsa i pewnie ma niski poziom żelaza”.
  3. „Musisz się z tego otrząsnąć”.
  4. „Gdybyś regularnie ćwiczył, np.: jogę, przeszłyby ci złe nastroje”.
  5. „Zmobilizuj się do działania”.
  6. „Za szybko się poddajesz”.
  7. „Postaraj się żyć normalnie”.
  8. „Kiedyś potrafiłaś cieszyć się życiem. Wyjdź do ludzi”.
  9. „Co ty znowu taki smutny?”.
  10. „Nie potrafisz nawet po sobie pozmywać”.
  11. „Inni mają gorzej”.
  12. „Wiecznie masz problem”.
  13. „Każdy czasem ma gorszy dzień”.
  14. „Myśl pozytywnie”.
  15. „Wiem, co czujesz”.

Zdaniem eksperta

Rozpoznanie depresji według DSM-5:5 objawów,minimum 2 tygodnie,przez większą część dnia,powoduje cierpienie,zaburzają funkcjonowanie lub są widoczne dla innych.

Wiele osób potrzebuje wsparcia i pomocy lekarza nie tylko w zaakceptowaniu tego, że zachorowały na depresję, ale także w decyzji o rozpoczęciu leczenia. 

Ważna informacja

Depresja jest poważną chorobą, często trwającą wiele lat, mogącą zagrozić życiu chorobą. Rodzice, nauczyciele czy wręcz same nastolatki traktują to rozpoznanie z przymrużeniem oka.

Z żadnej choroby nie da się „otrząsnąć” tak po prostu. Z depresji też nie. Zachorowanie na depresję zmienia całe życie, potrzeba wiele zrozumienia. Jednym z powikłań leczenia jest ryzyko samobójstwa! Nieleczona lub niedostatecznie leczona depresja wiąże się z większym ryzykiem uzależnienia, trudnościami w budowaniu i utrzymywaniu bliższych relacji z ludźmi, osiąganiem wyników szkolnych znacznie poniżej swoich możliwości. 

Na sposób naszego myślenia wpływają też nasze doświadczenia z przeszłości. To, co słyszeliśmy od innych, utrwala się w naszym umyśle i staje się głosem wewnętrznym, który odzywa się w trudnych chwilach zwątpienia. Ludzie, którzy mówią nam nieprzyjemne rzeczy lub robią nam krzywdę, często sami zostali skrzywdzeni lub nie potrafią inaczej. Brakuje im odwagi, wiedzy, świadomości, czasem też taktu. Ten krytyczny głos jest jak radio, które przez cały czas gra, gdy się na nim skupimy, możemy stracić siły robienia innych rzeczy i naprawdę bardzo źle myśleć o sobie i świecie. Dzień za dniem stajemy się nieszczęśliwi. 

Pomocna jest psychoterapia, podczas której zastanawiasz się, czy to, co myślisz, jest naszym głosem, czy też głosem naszego wewnętrznego krytyka.