W jaki sposób wchodzisz w relacje? Zależy to od stylu przywiązania

14.01.2020
Aktualizacja: 14.01.2020 19:27
Style przywiązania: jakie są?
fot. Shutterstock

Czy w dzieciństwie byłeś chwalony, czy tylko karany? Czy rodzice często cię przytulali? Jak w twoim domu rozwiązywano problemy? Poprzez rozmowę, czy może często były przemilczane? To w jaki sposób dzisiaj wchodzisz w relację w dużej mierze zależy od dzieciństwa i więzi między tobą a matką. Rozpoznaj, jaki jest twój styl przywiązania.  

Relacje z opiekunami uważa się za uniwersalny wzór relacji z innymi ludźmi. To od stylu przywiązania zależy, czy w związku będziemy prezentować postawę bezpieczną, czy może pełną lęku i agresji. Badania wykazują, że u 70% dorosłych ludzi (dwudziestojednoletni) styl nawiązywania relacji jest taki sam, jak styl przywiązania do matki we wczesnym dzieciństwie. W psychologii wyróżnione zostały 3 style przywiązania. 

1. Styl bezpieczny

Osoby o bezpiecznym stylu przywiązania bez problemu angażują się w relacje. Nie mają problemów z zaufaniem i wyrażaniem swoich uczuć.

Bycie zależnym od innych nie sprawia im problemu, a jednocześnie potrafią stawiać wyraźne granice. W związkach nie boją się bliskości, zachowując przy tym własną odrębność. Rzadko martwią się, że zostaną porzucone lub obawiają się nadmiernej zależności. Bliskie związki kojarzą im się ze szczęściem i zaufaniem.

2. Styl unikający

Ten styl przywiązania charakteryzuje ok. 20% dzieci. Kształtuje się on, gdy mały człowiek żyje w strachu i doświadcza siebie samego jako kogoś bezbronnego i bezsilnego. Takie dzieci mają poczucie odrzucenia przez matkę, którego nabierają, będąc karane za próby nawiązania z nią bliskiego kontaktu fizycznego.

Jeśli opiekun jest niedostępny i odrzuca dążenia dziecka do bliskości, zaprzestaje ono wyrażania emocji i poszukiwania wsparcia. W przyszłości będzie wspominało rodziców jako krytycznych, wymagających i pozbawionych troskliwości.

W dorosłym życiu takie osoby czują się skrępowane bliskością innych ludzi, unikają intymności i nie ufają partnerowi. Pozytywnie reagują na nowe znajomości, jednak w związku wystrzegają się okazywania emocji, by uniknąć doświadczenia odrzucenia.

Manifestują pozorną niezależność emocjonalną, nie okazują słabości, a po kłótni nie płaczą, gdyż nie uważają tego za dobry sposób na odzyskanie bliskości.

Takie osoby często angażują się również w romanse, które nie wymagają zobowiązań, manifestowania uczuć oraz deklaracji. Jeśli zaś zdecydują się na małżeństwo, ich zachowanie odznacza się nadmierną kontrolą i brakiem spontaniczności.

3. Styl lękowo-ambiwalentny

Ten styl przywiązania również występuje u dzieci, które doświadczają chaotycznej i niespójnej opieki. Raz czują się kochane, innym razem zupełnie niepotrzebne.

W dorosłym życiu osoby o lękowo-ambiwalentnym stylu przywiązania zamartwiają się, czy na pewno są kochane oraz czy same nie kochają za bardzo. Mogą stać się chorobliwie zazdrosne i czuć się niedoceniane przez partnera.

Aby zwiększyć stopień przewidywalności zachowań ukochanego mogą stosować tzw. strategię zniewalania. Manifestują różnego rodzaju groźby (np. twierdzą, że odejdą), a nawet bywają agresywne, oczekując, że w ten sposób zmuszą partnera do reakcji.

 Gdy zaś partner zareaguje na tego rodzaju postępowanie gniewem, dana osoba prezentuje zachowania uległe, które pozwalają na przemianę złości na tendencje opiekuńcze.

Osoba prezentująca lękowo-ambiwalentny styl przywiązania ma niskie poczucie własnej wartości, zakochuje się łatwo, ale powierzchownie, postrzega inne osoby jako niechętne bliskim związkom i deklaracjom, często doświadcza skrajnych i burzliwych emocji, takich jak zazdrość, obsesyjność, lęk przez porzuceniem i opuszczeniem, nieufność do innych osób oraz samej siebie.

Ludzie z takim stylem przywiązania mylą miłość i intymność ze „zlaniem się w jedno”, zatraceniem granic i emocjonalnym zagarnięciem partnera. Oczekują od niego bezwarunkowego zachwytu, ciągłej uwagi, troski i serdeczności oraz spełniania wszystkich oczekiwań.

Źródło: Psychologia Kolektyw Terapeutyczn