Kontakt z cudzą krwią to ryzyko zarażenia wirusem. Co zrobić w takiej sytuacji?

28.12.2018
Aktualizacja: 05.07.2019 11:00
Kontakt z cudzą krwią to ryzyko zarażenia wirusem
fot. Shutterstock

Jeśli zranimy się w miejscu publicznym, możemy narazić się na krew i inny materiał biologiczny mogący przenosić zakażenia. Eksperci podpowiadają, co zrobić w takiej sytuacji.

W Częstochowie autobusowi drogę zajechał rowerzysta. Kierowca gwałtownie hamował, pękła szyba, a kilku pasażerów doznało skaleczenia. W trakcie czynności wykonywanych na miejscu zdarzenia jedna z poszkodowanych osób oświadczyła, że jest nosicielem wirusa HIV. Funkcjonariusze policji wystosowali apel do uczestników wypadku, którzy doznali obrażeń lub mieli kontakt z krwią, o zgłoszenie się do najbliższego szpitala. Sprawdź, co zrobić po narażeniu na krew i inny materiał biologiczny mogący przenosić zakażenia.

Jak można zarazić się wirusem HIV?

Kontakt z krwią i innym potencjalnie infekcyjnym materiałem (IPIM) może nastąpić przez uszkodzoną skórę, spojówki, śluzówkę jamy ustnej oraz inną błonę śluzową, np. nosa. Głównym źródłem zakażenia wirusami HIV, HBV (wirusowe zapalenie wątroby typu B) i HCV (wirusowe zapalenie wątroby typu C) jest krew oraz każda wydzielina zawierająca krew (w przypadku HBV wystarczy 0,00004 ml, a w przypadku HIV potrzeba 0,1 ml krwi).

Inny potencjalnie infekcyjny materiał (IPIM) to m.in.:

  • nasienie,
  • wydzielina pochwowa,
  • płyn mózgowo-rdzeniowy,
  • płyn opłucnowy,
  • maź stawowa,
  • płyn osierdziowy,
  • płyn otrzewnowy,
  • płyn owodniowy,
  • mleko kobiece,
  • jakakolwiek oddzielona tkanka lub narząd człowieka żywego lub martwego.

Mocz, kał, ślina, plwocina, wymiociny, wydzielina z nosa, pot i łzy (o ile nie zawierają domieszek krwi lub IPIM) nie są zakaźne. Kontakt z nimi nie wymaga profilaktyki poekspozycyjnej.

Co zrobić po kontakcie z krwią innej osoby?

Należy przemyć skórę dużą ilością letniej bieżącej wody z mydłem i zdezynfekować ręce. Jeśli naskórek nie został przerwany, nie stosuje się dalszej profilaktyki poekspozycyjnej.

Miejsce zakłucia, zadrapania, skaleczenia należy przemyć dużą ilością letniej wody z mydłem (zbyt zimna woda spowoduje obkurczenie naczyń krwionośnych i utrudni odpływ krwi).
Nie należy:

  • tamować krwawienia (zezwolić na swobodny wypływ krwi),
  • wyciskać rany (ucisk rany ułatwia aspirację materiału do rany),
  • stosować środków dezynfekcyjnych na bazie alkoholu.

Ranę trzeba osuszyć i zabezpieczyć jałowym wodoodpornym opatrunkiem.

Spojówki przepłukać kilkakrotnie wodą przy otwartych powiekach. Przed przystąpieniem do płukania oczy należy zdjąć soczewki kontaktowe, nie należy przecierać spojówek gazikami.
Śluzówkę jamy ustnej i nosa przepłukać kilkakrotnie wodą. Nie należy używać środków dezynfekcyjnych na bazie alkoholu. Unikać połykania.

Na czym polega postępowanie poekspozycyjne?

Osoba, która miała kontakt z krwią innej osoby lub innym materiałem potencjalnie zakaźnym, powinna jak najszybciej zgłosić się do Poradni Chorób Zakaźnych. Postępowanie poekspozycyjne powinno rozpocząć się w ciągu 1-2 godz. od ekspozycji, a nie później niż 24 godziny po zdarzeniu. Poszkodowany zgłasza się do poradni bez skierowania, a skierowanie dostarcza w ciągu siedmiu dni.

Lekarz specjalista chorób zakaźnych udziela porady lekarskiej, zleca badania serologiczne krwi, a w razie konieczności wdraża procedurę diagnostyczną i wystawia receptę na leki antywirusowe.

Dalsza procedura obejmuje wykonanie badań serologicznych w kierunku HBV, HCV, HIV po 6 tygodniach oraz po 3 i 6 miesiącach od ekspozycji.

TO CIĘ MOŻE ZAINTERESOWAĆ:

Źródło: pwsz.com, doipip.wroc.pl
--------------------------------
zdrowie.radiozet.pl/ka