Wczesne oznaki autyzmu atypowego

26.11.2019
Aktualizacja: 26.11.2019 16:44
Autyzm atypowy: objawy
fot. Shutterstock

Rodzaje autyzmu

Każda osoba ze spektrum autyzmu ma do pewnego stopnia z problemy z interakcją społeczną, empatią, komunikacją i elastycznym zachowaniem. Ale poziom niepełnosprawności i objawów różni się w zależności od osoby. W rzeczywistości dwoje dzieci z tą samą diagnozą może wyglądać zupełnie inaczej, jeśli chodzi o ich zachowanie i funkcjonowanie społeczne.  

Jeśli jesteś rodzicem dziecka ze spektrum autyzmu, można usłyszeć wiele różnych terminów w tym: autyzm wysokofunkcjonujący, autyzm atypowy , zaburzenie ze spektrum autyzmu i wszechobecne zaburzenie rozwojowe. Te terminy dla  wielu osób mogą być mylące.

Autyzm atypowy: czym jest?

Autyzm atypowy daje podobne objawy do autyzmu dziecięcego, różni się jednak ich nasileniem i czasem występowania. Zazwyczaj diagnozuje się u osób, u których autyzm daje mniej charakterystyczne objawy.

Osoby otrzymujące tę diagnozę, nie spełniają kryteriów diagnostycznych innych rodzajów autyzmu, ale nadal występuje wszechobecne zaburzenia rozwojowe z obszarów komunikacji, socjalizacji i zachowań.

Jest diagnozowany w nieco późniejszym wieku niż statystyczne rozpoznanie autyzmu u dzieci. Pierwsze objawy pojawiają się dopiero w 3. roku życia dziecka i występują w 3 głównych obszarach: komunikacja, interakcje społeczne, stereotypowe zachowania, zainteresowania i wzorce aktywności. Taki podział nazywany jest triadą autystyczną lub triadą zaburzeń autystycznych.

Zaniepokoić powinny takie sygnały jak:

  • opóźniony rozwój mowy,
  • brak wskazywania dłonią różnych rzeczy po to, by wzbudzić nimi zainteresowanie innych osób,
  • większe skierowanie uwagi na przedmioty, zdarzenia, sytuacje aniżeli na ludzi w otoczeniu,
  •  brak wodzenia wzrokiem za wskazywanymi dziecku przedmiotami,
  •  brak śledzenia wzrokiem kierunku patrzenia drugiej osoby.

Autyzm atypowy: cechy charakterystyczne

  • trudności w komunikacji,
  • trudności z zachowaniami społecznymi,
  • trudności  z zaakceptowaniem zmian,
  • nierówny rozwój umiejętności (mocne strony w pewnych obszarach, opóźnienia w innych),
  • powtarzające się wzorce zachowań,
  • fantazjowanie.

Wysoko funkcjonujące osoby mają objawy podobne do tych występujących w zespole Aspergera, a jednocześnie nie spełniają zaburzeń autystycznych.  

Choć autyzm atypowy jest schorzeniem nieuleczalnym, u osób z diagnozą zaleca się intensywną terapię behawioralną, wraz z terapią mowy i zajęcia z umiejętnościami społecznymi. Można złagodzić jego objawy, jednak będą one towarzyszyć pacjentowi ze zdiagnozowanym autyzmem atypowym w zasadzie do końca życia.

Celem psychoterapii jest próba otworzenia dziecka na relacje ze światem zewnętrznym i nauka wyrażania emocji oraz budowania interakcji z otoczeniem. Dziecko uczone jest również rozpoznawania emocji innych ludzi.

Autyzm atypowy: czynniki ryzyka

Do czynników ryzyka wystąpienia tej dolegliwości należą:

  • wcześniactwo,
  • niska waga przy urodzeniu,
  • starszy wiek rodziców,
  • przyjmowanie niektórych leków,
  • zanieczyszczenie środowiska,
  • toksoplazmoza w ciąży,
  • dziecięce porażenie mózgowe,
  • urazy okołoporodowe.

Najczęstszymi genetycznymi czynnikami uznawanymi za przyczyny autyzmu atypowego są: mutacja o nazwie zespół łamliwego chromosomu X, stwardnienie guzkowate, mutacja genu ADA2 oraz mutacje niektórych genów z regionu chromosomów 2 i 7.

Źródło: helpguide.org