Przewlekła obturacyjna choroba płuc dotyczy głównie palaczy

13.02.2019
Aktualizacja: 07.06.2019 15:54
Przewlekła obturacyjna choroba płuc objawia się dusznościami i kaszlem

Przewlekła obturacyjna choroba płuc należy do głównych przyczyn przewlekłej chorobowości, a także umieralności na świecie. Zajmuje 4. miejsce wśród wszystkich przyczyn zgonów i przypuszcza się, że te statystyki będą pogarszać w miarę starzenia się społeczeństw i narażenie na szkodliwe czynniki. To choroba, której główną przyczyną jest nałogowe palenie. Nie znaczy to jednak, że osoby niepalące nie zachorują. Co zwiększa ryzyko zachorowania na POChP i jak rozpoznać objawy choroby?

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to choroba, która charakteryzuje się stałym (przewlekłym) ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe. 

Chorzy zaczynają odczuwać duszność, która nasila się z czasem. Pojawia się również kaszel, a także świszczący oddech i trudności w „nabieraniu” powietrza. Choć na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc może zachorować każdy, to najczęściej ofiarami choroby padają palacze. Długoletnie narażanie układu oddechowego na wpływ szkodliwego dymu tytoniowego jest główną przyczyną rozwoju POChP.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc to choroba, której można zapobiegać i którą można leczyć. Podstawą jest jednak szybkie rozpoznanie, leczenie, a przede wszystkim rezygnacja ze szkodliwych nawyków, a nawet zmiana trybu życia. 

Przyczyny przewlekłej obturacyjnej choroby płuc 

Główną przyczyną rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jest długotrwałe narażenie na dym tytoniowy i inne czynniki obecne we wdychanym powietrzu, w tym produkty spalania drewna, substancje drażniące, pyły, opary. Czynniki te działają szkodliwie na błonę śluzową wyścielającą oskrzela, przez co zwiększa się wydzielanie śluzu, a gruczoły go produkujące zaczynają przerastać. 

W uszkodzonej błonie śluzowej zwiększa się ilość komórek zapalnych, które wydzielają substancje uszkadzające tkankę płucną w otoczeniu bardzo drobnych oskrzelików. To prowadzi do nieodwracalnego zmniejszenia średnicy małych oskrzeli i oskrzelików, a także zniszczenia miąższu płuca (rozedmy). Samo zniszczenie miąższu płuca w otoczeniu drobnych oskrzeli sprawia, że podczas wdechu łatwiej się one zapadają. 

Zwężenie oskrzeli powoduje ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe, a zmiany ciśnień w klatce piersiowej w czasie oddychania sprawiają, że ograniczony jest wydech (bardziej niż wydech). U niektórych osób prowadzi to do nadmiernego zalegania powietrza w płucach i ich rozdęcia, co jest przyczyną duszności.

Chorzy na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc muszą wkładać nienaturalnie dużo wysiłku w tak naturalną czynność, jaką jest oddychanie. 

Istotą choroby jest nieodwracalne zwężenie oskrzeli, które upośledza przepływ powietrza przez oskrzela. Szkodliwe substancje znajdujące się we wdychanym powietrzu powodują powstawanie w oskrzelach i otaczającym je miąższu płuc przewlekłego stanu zapalnego.

Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc 

Niewielka obturacja płuc odczuwana jest początkowo tylko w czasie szybkiego oddychania, gdy zapotrzebowanie na tlen jest większe, na przykład przy wysiłku fizycznym, który dodatkowo nasila rozdęcie płuc. Jednak z czasem, gdy zmiany w płucach są zaawansowane, duszność i problemy z oddychaniem występują również w spoczynku. 

Chorobę trudno rozpoznać w początkowym stadium, bo zadyszka i utrudnione oddychanie są często przypisywane zmęczeniu, brakowi formy przy niewielkiej aktywności fizycznej. 

Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc:

  • kaszel;
  • duszność, a także napady duszności;
  • świszczący oddech;
  • uczucie ściskania w klatce piersiowej.

U ciężko chorych z niewydolnością oddechową może również pojawić się sinica, którą poznać można po sinym zabarwieniem końcówek palców, nosa, płatków uszu i warg. W tym zaawansowanym stadium czasem występują cechy niewydolności prawej komory serca, zazwyczaj są to obrzęki wokół kostek.

ZOBACZ: Jak rozpoznać objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc? Sprawdź!

Rozpoznanie (diagnoza) przewlekłej obturacyjnej choroby płuc 

Podstawowym badaniem, które wykonuje się przy podejrzeniu POChP, jest spirometria. Badanie to pozwala nie tylko na rozpoznanie choroby, ale wykorzystywane jest również w ocenie progresji (postępu) przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. 

W czasie badania na nos pacjenta zakłada się klips, by uniemożliwić oddychanie w ten sposób. Do ust przykłada się specjalny ustnik podłączony giętkim przewodem do spirometru. Pacjent proszony jest o wykonywanie wdechów i wydechów, a urządzenie ocenia stopień zwężenia dróg oddechowych i na tej podstawie ocenić można, czy jest to zwężenie odwracalne, czy nieodwracalne.

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc 

Odwracalne zwężenie dróg oddechowych leczyć można za pomocą leków rozkurczających oskrzela. Natomiast zwężenie nieodwracalne jest najcięższym przypadkiem POChP, nie ulega bowiem poprawie pod wpływem leków rozkurczających.

Stosowanie odpowiednich leków poprawia jakość życia, łagodzi objawy i zmniejsza częstość zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. 

Najskuteczniejszą metodą na zatrzymanie postępu choroby jest całkowite zaprzestanie palenia tytoniu oraz wyeliminowanie z życia innych czynników drażniących, co może łączyć się ze zmianą pracy lub stylu życia. 

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: mp.pl