Rak sromu: atakuje głównie starsze kobiety. Jak rozpoznać ten nowotwór?

28.01.2019 15:23
Rak sromu: atakuje głównie starsze kobiety. Jak rozpoznać ten nowotwór?

Rak sromu należy do rzadkich nowotworów. Chorują na niego głównie kobiety ok. 70. roku życia. Rak rozwija się na podłożu przewlekłych chorób skóry i śluzówki sromu, może być też konsekwencją zakażenia wirusem HPV. Stosunkowo łatwo go rozpoznać, szczególnie odbywając regularne badania kontrolne u ginekologa. Dowiedz się, jak objawia się rak sromu i jak go leczyć.

Rak sromu to nowotwór złośliwy zewnętrznych narządów rodnych kobiety: warg sromowych i łechtaczki. Choroba rozwija się zwykle pod postacią małego guzka lub owrzodzenia, które wyczuć lub zobaczyć można podczas zwykłych czynności higienicznych. 

Wyróżnia się dwa typy raka sromu:

  • Typ zróżnicowany, rak sromu częściej występujący dotyczy kobiet starszych, około 70. roku życia. Rozwija się na podłożu przewlekłych chorób skóry i śluzówki sromu. Ma zazwyczaj postać twardego, bezbolesnego guzka. Jego rozwój poprzedzają zmiany w nabłonku powierzchniowym skóry sromu, określane jako śródnabłonkowa neoplazja sromu.
  • Typ zwykły, to rak sromu występujący rzadziej, to rak u kobiet w wieku 45.-55. lat. Związany jest z infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), którą stwierdza się w około 50–60%  proc. przypadków tej postaci raka. Pojawia się pod postacią owrzodzeń albo płaskich, twardych zmian koloru różowego, czerwonego albo białego.

Rak sromu: przyczyny

Rak sromu to nieprawidłowy i nieustający rozrost komórek nowotworowych wywodzących się z komórek nabłonku sromu.

W badaniach klinicznych wyodrębniono kilka czynników, które mogą zwiększać ryzyko zachorowania na raka sromu:

  • Wiek: wraz z wiekiem rośnie ryzyko zachorowania na raka sromu. Największa liczba zachorowań dotyczy kobiet w wieku 70-80 lat.
  • Choroby infekcjyne: odgrywają dużą rolę w powstawaniu raka sromu. Szczególne znaczenie przypisuje się przebytym zakażeniom wirusowym: wirusem opryszczki (HSV) typu 2, a zwłaszcza wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 16 i 18. Występowanie raka sromu może być również związane z przebyciem w przeszłości kiły lub ziarniniaka pachwin. Obecnie w powstaniu raka sromu podnosi się także znaczenie zakażenia chlamydią.

Rak sromu: objawy

Wczesny rak sromu może być bezobjawowy. Najczęstszym pierwszym objawem jest owrzodzenie lub guzek w miejscu intymnym. Częstym objawem jest również ciągłe swędzenie lub pieczenie sromu, wynikające ze zmian w nabłonku pokrywającym srom (tzw. dystrofia, czyli ścieńczenie sromu).

Ból jest zazwyczaj objawem dominującym, gdy guz znajduje się blisko łechtaczki. 

Wraz z postępem choroby, bólu i świądu dołączają: bolesne i utrudnione oddawanie moczu, częściowe opróżnianie pęcherza moczowego, częste zapalenia układu moczowego, a także sporadyczne zaburzenia wypróżniania się i ból przy oddawaniu stolca. 

Również zwykłe zabiegi higieniczne mogą wiązać się bólem, podrażnieniem, w niektórych przypadkach może nawet dochodzić do krwawienia.  

Rak sromu: rozpoznanie (diagnoza)

U kobiet, które regularnie odwiedzają ginekologa, rozpoznanie nie jest trudne. Zmiany można bowiem wyczuć lub zobaczyć podczas badania ginekologicznego. Dlatego regularne wizyty u lekarza zwiększają szanse na wczesne rozpoznanie raka. 

Lekarz ginekolog, widząc podejrzane zmiany w obrębie sromu, pobiera wymaz lub wycinek do badania (badanie cytologiczne i kolposkopowe) i na podstawie wyników potwierdza lub wyklucza raka sromu. 

Niestety wiele chorych kobiet zgłasza się do lekarza zbyt późno, gdy rak ma postać zaawansowaną, guzy są bardzo duże, rosną w głąb pochwy i odbytu, pojawiają się przerzuty do węzłów chłonnych pachwin.

Rak sromu: leczenie

Leczenie raka sromu polega najczęściej na wycięciu warg sromowych wraz z guzem i szerokim marginesem zdrowych tkanek oraz węzłów chłonnych pachwin. W zaawansowanych przypadkach stosuje się również radioterapię. 

Warto wiedzieć

Rokowania

Rokowania w przypadku małych guzów (mniejszych niż 2 cm) są bardzo dobre. Udaje się całkowicie wyleczyć nawet 90 proc. pacjentek. Rokowania pogarszają przerzuty do węzłów chłonnych pachwin.

Źródło: mp.pl; onkologia.org.pl; ptgo.pl