Zamknij

Chłoniak Hodgkina, czyli ziarnica złośliwa: nowotwór krwi młodych ludzi

23.05.2019
Aktualizacja: 17.11.2020 01:13

Chłoniak Hodgkina to choroba nowotworowa układu chłonnego. Chłoniak ,,zaczyna się'' od małego guzka na szyi, w pachwinie czy pod pachą. To powiększony węzeł chłonny, który jest zwykle pierwszym objawem choroby. W miarę rozwoju chłoniaka chorzy skarżą się na gorączkę, nocne poty, świąd skóry, chudnięcie. Dowiedz się, czym jest chłoniak Hodgkina.

Chłoniak Hodgkina, czyli ziarnica złośliwa: nowotwór krwi młodych ludzi
fot. Shutterstock

Chłoniak Hodgkina, zwany dawnej ziarnica złośliwą, to nowotwór krwi, który dotyka najczęściej osób w młodym wieku. Pochodzi z białych krwinek (limfocytów), które pomagają chronić przed zarazkami i infekcjami. U osób z Chłoniakiem Hodgkina komórki te rosną nieprawidłowo i rozprzestrzeniają się poza układ limfatyczny, co utrudnia to organizmowi zwalczanie infekcji.

Chłoniaki to nowotwory, które charakteryzuje nieprawidłowy rozrost komórek układu chłonnego, czyli zespołu komórek, tkanek, naczyń i narządów wyspecjalizowanych w rozpoznawaniu i eliminacji mikroorganizmów, struktur białkowych oraz komórek obcych lub własnych (zmienionych). Układ limfatyczny pomaga układowi odpornościowemu pozbyć się odpadów i zwalczać infekcje.

Chłoniak Hodgkina: przyczyny

Główna przyczyna powstawania chłoniaków Hodgkina jest nieznana. Chorobę wiąże się z mutacjami DNA, a także z wirusem Epsteina-Barra (EBV), który powoduje mononukleozę. Chłoniak Hodgkina może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej dotyczy osób młodych w wieku od 15 do 35 lat i osób dojrzałych powyżej 55 roku życia.

Chłoniak Hodgkina może być klasyczną chorobą Hodgkina (95 proc. przypadków) lub guzowatym chłoniakiem Hodgkina z dominacją limfocytów. Chłoniaki Hodgkina różnią się ze względu na typ komórek zaangażowanych w rozwój choroby i ich zachowanie. 

Uważa się, że ryzyko zachorowania na chłoniaka Hodgkina jest wyższe u osób z niedoborami odporności (zakażenie HIV, osoby poddane leczeniu immunosupresyjnemu po przeszczepieniach narządów).

W chłoniaku Hodgkina wyróżnia się 4 stopnie zaawansowania choroby. W pewnym uproszczeniu można to przedstawić następująco:

  • I stopień: zajęta pojedyncza grupa węzłów chłonnych lub pojedyncza zmiana pozawęzłowa,
  • II stopień: zajęte dwie lub więcej grup węzłów chłonnych po tej samej stronie przepony (czyli np. zajęte węzły chłonne szyjne i pachowe),
  • III stopień: zajęte węzły chłonne po obu stronach przepony (czyli np. zajęte węzły chłonne szyjne i pachwinowe),
  • IV stopień (najbardziej zaawansowany): zajęte węzły chłonne oraz narząd pozawęzłowy.

Chłoniak Hodgkina: objawy

Najczęstszym objawem chłoniaka Hodgkina jest obrzęk węzłów chłonnych i pojawienie się guzka pod skórą, zwykle niebolesnego. Guzek może tworzyć się w jednym miejscu lub w kilku obszarach, pojawia się z boku szyi, pod pachą lub wokół pachwiny, a skóra wokół niego nie jest zaczerwieniona. 

Guzek nie jest jednak jedynym objawem chłoniaka, zwykle zwiastuje pojawienie się następnych objawów, które narastają w miarę rozwoju choroby. Do charakterystycznych symptomów zalicza się nocne poty, swędzącą skórę, gorączkę, zmęczenie, nagłą, niezamierzoną utratę masy ciała, uporczywy kaszel, problemy z oddychaniem, ból w klatce piersiowej, ból węzłów chłonnych po spożyciu alkoholu, powiększoną śledzionę.

Warto wiedzieć

Na to zwróć uwagę

Chłoniak Hodgkina rozwija się zwykle w węzłach chłonnych szyjnych. Objawem alarmującym jest pojawienie się węzła chłonnego (guzka na szyi), który wcześniej nie był wyczuwalny. Węzeł jest niebolesny, twardy, a jego powiększeniu nie towarzyszy zakażenie okolicznych tkanek.

Chłoniak Hodgkina: diagnozowanie

Diagnostyka chłoniaka Hodgkina obejmuje:

  • testy obrazowe: zdjęcia rentgenowskie lub tomografia komputerowa;
  • biopsję węzła chłonnego;
  • badania krwi;
  • immunofenotypowanie: określanie rodzaju obecnych komórek chłoniaka;
  • testy czynnościowe płuc;
  • badanie echokardiograficzne;
  • biopsja szpiku kostnego.

Chłoniak Hodgkina: leczenie

Leczenie Chłoniaka Hodgkina opiera się głównie chemioterapii i radioterapii. W zaawansowanym stadium do schematu chemioterapii można dodać ukierunkowane leki terapeutyczne.

W leczeniu wykorzystuje się również immunoterapię lub przeszczep komórek macierzystych, czyli wprowadzenie do organizmu zdrowych komórek, by zastąpiły one komórki nowotworowe w szpiku kostnym.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: hematoonkologia.pl; zrakiem.pl