Naczyniak to łagodny nowotwór. Skąd się bierze ta czerwona plamka?

12.09.2018 15:58

Naczyniaki to łagodne zmiany występujące na skórze i narządach wewnętrznych (wątrobie). Te czerwone plamki, choć wyglądają nieestetycznie, w większości przypadków zanikają samoistnie w miarę upływu lat. Tylko w niektórych przypadkach duże naczyniaki pozostają na całe życie lub muszą zostać usunięte. Choć naczyniak to często występująca zmiana, to nieznane są dokładne przyczyny jej powstawania. Dowiedz się, jak wygląda naczyniak i jak go leczyć. Czy jest groźny?

Naczyniak to łagodny nowotwór. Skąd się bierze ta czerwona plamka? fot. Shutterstock

Naczyniaki to łagodne nowotwory tkanek miękkich wywodzące się z naczyń krwionośnych (włośniczek). Naczyniaki są często przypadłością u dzieci, bo dotyczą nawet 10 proc. niemowląt. Wraz z wiekiem ich liczba maleje. Są również najczęściej występującymi łagodnymi nowotworami wątroby, występują u 2-5 proc. całej populacji, ale częściej u kobiet.

Naczyniaki powierzchniowe najczęściej zanikają z wiekiem i stanowią raczej problem estetyczny niż medyczny.

Wiadomo, że naczyniaki przechodzą dwie fazy rozwoju, choć ich mechanizmy nie zostały do końca poznane:

  • faza proliferacji, czyli rozrostu;
  • faza inwolucji, czyli zaniku, podczas której dochodzi do zwłóknienia światła drobnych naczyń.

Naczyniaki to zmiany łagodne i zazwyczaj nie wymagają leczenia, choć powinny być skonsultowane z lekarzem. Szczególnej uwagi wymagają naczyniaki duże, którym towarzyszą konkretne objawy. Należy stale monitorować, czy naczyniaki się nie powiększają, nie zmieniają wyglądu, kształtu i charakteru.

"

Naczyniaki stwierdza się zazwyczaj u niemowląt. Te łagodne zmiany zanikają w miarę upływu lat, a znikają całkowicie do ukończenia 12. roku życia. Tylko w niektórych przypadkach naczyniaki zostają na stałe i towarzyszą w dorosłym życiu. "

Naczyniak: przyczyny powstawania

Naczyniaki mają charakter łagodnych nowotworów i są związane z nieprawidłowościami układu naczyniowego. Naczyniaki tworzą się, gdy w naczyniach krwionośnych dochodzi do rozrostu komórek śródbłonka, czyli komórek wyściełających ścianę naczynia oraz mastocytów.

Wyróżnia się:

  • Naczyniaki płaskie: są widoczne od urodzenia i charakteryzują się widoczną, płaską, różnej wielkości czerwoną plamą, która jest dobrze ograniczona. Naczyniak płaski może też przybierać ciemniejszą barwę podczas ogrzania lub w czasie wysiłku. Występuje zazwyczaj na czole, powiece lub karku. Naczyniaki płaskie nie ustępują samoistnie.
  • Naczyniaki zwykłe: to najpopularniejszy typ naczyniaków. Takie zmiany dotykają noworodków i przeważnie same znikają. To wypukłe, jasnoczerwone plamy, pojawiające się na skórze dziecka wkrótce po urodzeniu.
  • Naczyniaki limfatyczne: są od urodzenia lub ujawniają się w pierwszej dekadzie życia i postępują.
  • Naczyniaki jamiste: występują w każdym wieku, zazwyczaj u kobiet i na ogół są to otorbione guzy przypominające truskawkę. Mają sinoczerwony kolor i są miękkie w dotyku. Zazwyczaj znikają samoistnie w miarę upływu czasu.

Naczyniak: wygląd

Większość naczyniaków występuje na skórze głowy i szyi. Te łagodne zmiany mają postać czerwonych punkcików o średnicy 1–3 mm, lekko wypukłych. Naczyniaki głębiej położone prześwitują niebieskawo przez skórę. Naczyniaki mogą przybierać postać lekko wypukłych plamek lub guzków.

Większe naczyniaki występują stosunkowo rzadko, należą do nich tzw. naczyniaki jamiste zwane także „plamą z wina porto”. Taki naczyniak zlokalizowany jest po jednej stronie ciała i nie zanika z wiekiem. Może być częścią złożonego zespołu Sturge’a i Webera.

Naczyniaki narządów wewnętrznych, występujące najczęściej w wątrobie, nie dają o sobie znać w żaden sposób i wykrywane są zazwyczaj przypadkowo podczas badania USG. Czasami naczyniakom wątroby towarzyszy ból i gorączka, co może być związane z fazą ich zanikania lub przeciwnie, powiększania się.

"

Choć naczyniaki w większości przypadków zanikają samoistnie, to często pozostawiają po sobie blizny, przebarwienia skóry i poszerzenia drobnych naczyń (teleangiektazje). "

Naczyniak: leczenie

Większość małych naczyniaków zanika samoistnie z wiekiem. Pozostałe naczyniaki można usunąć za pomocą lasera.

W niektórych przypadkach, szczególnie gdy naczyniaki dotyczą oczodołu i narządów wewnętrznych oraz gdy towarzyszy im krwawienie, stosuje się leczenie polegające na podawaniu glikosteroidów – zarówno miejscowo w formie ostrzykiwania zmiany, jak i ogólnoustrojowo doustnie lub dożylnie.

Leczenie operacyjne stosuje się bardzo rzadko, zazwyczaj w przypadkach, gdy naczyniaki są bardzo duże lub są oporne na leczenie glikosteroidami.

Naczyniaki wątroby natomiast operuje się wtedy, gdy zmiany są większe niż 10 cm, towarzyszą im takie objawy jak gorączka czy ból, szybko się powiększają, uciskają na drogi żółciowe i sąsiednie narządy, występują zmiany zakrzepowe lub przetoki tętniczo-żylne w obrębie naczyniaka.

"

Naczyniaki narządów wewnętrznych diagnozuje się za pomocą badania USG czy tomografii komputerowej. W niektórych przypadkach wykonuje się także rezonans magnetyczny z podaniem środka cieniującego lub scyntygrafię, arteriografię. "

Naczyniaki u dzieci

Naczyniaki należą do najczęściej występujących zaburzeń rozwojowych u niemowląt i małych dzieci, zwłaszcza u dziewczynek. Naczyniaki u dzieci w większości przypadków same zanikają, choć w 50 proc. przypadków zostawiają po sobie ślad w postaci blizny lub przebarwienia.

Charakterystyczną cechą naczyniaków jest wzrost w okresie niemowlęcym i późniejszy zanik we wczesnym dzieciństwie.
Naczyniaki u dzieci zaliczane są do zmian łagodnych, niegroźnych, ale trzeba monitorować ich stan. W niektórych przypadkach, gdy naczyniak znajduje się w miejscu, które stwarza ryzyko jego uszkodzenia (jak oczodół albo pupa dziecka), wskazane może być jego leczenie.

Źródło: onkologia.mp.pl; zdrowie.pap.pl; okulistyka.mp.pl

________

zdrowie.radiozet.pl/nk

Oceń