Zamknij

Wulwodynia: niewyjaśniony ból miejsc intymnych. Jak leczyć chorobę?

21.02.2022
Aktualizacja: 21.02.2022 17:11

Wulwodynia, czyli trudno do wyjaśnienia ból miejsc intymnych dotyka zwykle młodych kobiet, które z powodu ciągłego dyskomfortu mają problem z podejmowaniem aktywności seksualnej, funkcjonowaniem w związku. Wulwodynia jest przyczyną stresu, smutku, bólu, który uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Jak pozbyć się bólu w miejscach intymnych?

Wulwodynia - ból miejsc intymnych
fot. Shutterstock
  1. Wulwodynia: objawy. Ból miejsc intymnych
  2. Wulwodynia: przyczyny. Nie tylko psychika
  3. Wulwodynia: leczenie. Walka o komfort życia

Wulwodynia to tajemnicza choroba, której objawem jest ból miejsc intymnych. Przyczyny wulwodynii nie są znane, dlatego trudno jest leczyć tę przypadłość. Wulwodynia jest przyczyną bólu, ale również kompleksów, stresu, problemów z samooceną i funkcjonowaniem w związku. Powoduje nie tylko dolegliwości bólowe, ale także problemy psychiczne. 

Nazwa wulwodynia jest połączeniem dwóch łacińskich słów: "vulva" oznaczającego srom oraz "odyne", czyli ból.

Wulwodynia: objawy. Ból miejsc intymnych

Wulwodynia to kobieca przypadłość, której objawem jest ból lub przykre wrażenie w okolicach intymnych — odbytu, pochwy, sromu. To uczucie utrzymuje się stale lub regularnie nawraca. 

Kobiety opisują, że ogólny dyskomfort powodowany jest przez ból, pieczenie, szczypanie, kłucie, nadwrażliwość na dotyk, a nawet uczucie nacinania ostrym narzędziem. Odczucia te mogą występować wyłącznie w niektórych sytuacjach (np. podczas dotyku, aplikacji tamponów, badania) lub utrzymywać się przez cały dzień. Najczęstszym objawem wulwodynii jest ból miejsc intymnych podczas lub po stosunku seksualnym.

Wulwodynia diagnozuje się, gdy ból trwa ponad trzy miesiące i nie ma zdiagnozowanej miejscowej przyczyny, na przykład zapalenia, zakażenia, uszkodzenia nerwu.

Wulwodynia: przyczyny. Nie tylko psychika

Dokładna przyczyna choroby jest nieznana. Jednak badania naukowe wykazały wyraźne powiązanie wulwodynii z podwyższonym napięciem spoczynkowym mięśni dna miednicy. Wzmożone napięcie mięśniowe może zarówno przyczyniać się do pojawienia bądź nasilenia się objawów wulwodynii lub występować jako reakcja wtórna na ból.

Większe ryzyko wulwodynii występuje u kobiet chorych na endometriozę, fibromialgię, śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, jelito nadwrażliwe, a także u kobiet z dysfunkcją stawów skroniowo-żuchwowych, nawracającymi infekcjami pochwy, po przebytych urazach i zabiegach operacyjnych w obszarze miednicy mniejszej, nacięciu krocza podczas porodu, radioterapii.

Na występowanie wulwodynii mają również wpływ czynniki psychospołeczne. Ryzyko rozwoju tej przypadłości jest wyższe w przypadku kobiet, które mają złe doświadczenia seksualne, przykre wspomnienia związane z naruszeniem intymności, bezpieczeństwa. Wulwodynii sprzyja także silny, przewlekły stres, depresja, problemy z samoakceptacją. 

Wulwodynia: leczenie. Walka o komfort życia

Wulwodynia to problem złożony. Leczenie tej przypadłości wymaga zazwyczaj różnych form leczenia.

Wulwodynia — postępowanie:

  • wykluczenie/wyleczenia infekcji, zapaleń, alergii, uszkodzeń neurologicznych;
  • ocena fizjoterapeutyczna układu ruchu (zaburzeń ruchomości i napięcia tkanek) i układu nerwowego;
  • wdrożenie terapii manualnej — delikatne ćwiczenia poprawiające czuje i świadomość ciała;
  • rozpoczęcie terapii z psychologiem/psychiatrą, jeśli występują problemy z rozładowaniem stresu, napięcia, lęki, stany depresyjne, złe doświadczenia z przeszłości;
  • trening mięśni dna miednicy pod kontrolą fizjoterapeuty uroginekologicznego;
  • ograniczenie czynników nasilających objawy (drażniących kosmetyków, obcisłej bielizny, zachowań seksualnych wywołujących ból).

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: szpitalzelazna.pl