Zapalenie tarczycy: rodzaje. Autoimmunologiczne, podostre, poporodowe

20.08.2019
Aktualizacja: 17.09.2019 15:25
Zapalenie tarczycy
fot. Shutterstock

Zapalenie tarczycy objawia się powiększeniem tarczycy, a nierzadko również tkliwością i bólem. Sprawdź, jakie są rodzaje zapalenia tarczycy i jak się ją leczy.

Zapalenie tarczycy to stan zapalny gruczołu tarczowego. Najczęściej ma podłoże autoimmunologiczne, ale może też być wywołane zakażeniem wirusowym lub bakteryjnym. Dowiedz się więcej na ten temat.

Zapalenie tarczycy - objawy

Zapalenie tarczycy, w zależności od rodzaju, ma charakter przejściowy lub przewlekły. Wspólnym objawem jest powiększenie tarczycy. Stan zapalny może także objawiać się tkliwością i bólem w przedniej części szyi. Zapalenie tarczycy najczęściej ma podłoże autoimmunologiczne, ale może być wywołane zakażeniem wirusowym lub bakteryjnym. Może być także reakcją na leczenie farmakologiczne.

Zobacz także: Zapalenie tarczycy: objawy. Jak rozpoznać objawy zapalenia?

Wyróżnia się cztery główne rodzaje zapalenia tarczycy:

  • autoimmunologiczne zapalenie tarczycy,
  • podostre i ostre zapalenie tarczycy,
  • poporodowe zapalenie tarczycy,
  • polekowe zapalenie tarczycy.

W diagnostyce zapalenia tarczycy stosuje się badania laboratoryjne: OB, CRP, leukocyty, TSH, przeciwciała antyperoksydazowe (a-TPO). Przydatne są również badania obrazowe: ultrasonografia z funkcją Dopplera, scyntygrafia tarczycy i test jodochwytności, badania cytologiczne: biopsja cienkoigłowa (BACC), a także posiew bakteriologiczny.

Zapalenie tarczycy - rodzaje

Najczęściej spotykanym rodzajem zapalenia tarczycy jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy. Jest to stan, w którym organizm atakuje własne tkanki. Przyczyny rozwoju schorzenia wciąż nie są znane. Układ odporności zaczyna wysyłać przeciwciała przeciw własnemu organowi - w tym wypadku przeciwciała przeciwtarczycowe. Na szyi pojawia się niebolesne wole tarczycowe. W badaniach krwi wychodzi postępująca niedoczynność tarczycy. Lekarze rozpoznają chorobę Hashimoto.

Szczególną postacią choroby Hashimoto, ujawniającą się w pierwszym roku po porodzie lub poronieniu, jest poporodowe zapalenie tarczycy. Stan ten rozwija się ok. 5 proc. kobiet po porodzie. Może objawiać się zarówno niedoczynnością, jak i nadczynnością tarczycy.

Ból i wrażliwość pojawiające się nagle w przedniej części szyi mogą wskazywać na podostre zapalenie tarczycy. Jest to zapalenie tarczycy o podłożu wirusowym, pojawiające się najczęściej u kobiet między 30. a 50. rokiem życia. Choroba rozwija się szybko, w ciągu 24-48 godzin. Często poprzedzona jest infekcją górnych dróg oddechowych.

Najpierw pojawia się ból gardła promieniujący w stronę szczęki i uszu oraz niewysoka gorączka. W badaniach krwi wychodzi przyspieszone OB (często powyżej 100) i duże stężenie CRP oraz niedoczynność tarczycy. Lekarze rozpoznają chorobę de Quervaina (nie mylić z chorobą nadgarstka o takiej samej nazwie). Po kilku tygodniach objawy ustępują samoistnie. Następnie rozwija się przejściowa niedoczynność tarczycy.

W stanie ostrego zapalenia tarczycy pojawia się wysoka gorączką i z silnymi bólami w rejonie tarczycy i uszu, a sygnałem wyjątkowo niepokojącym jest napięcie oraz zaczerwienienie skóry wokół tarczycy.

Zapalenie tarczycy może również pojawić się po leczeniu farmakologicznym amiodaronem, interferonem alfa oraz litem.

Zapalenie tarczycy - leczenie

W zależności od rodzaju zapalenia tarczycy, stosowane jest różne leczenie. W autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy stosuje się leczenie objawowe niedoczynności tarczycy lewotyroksyną.

W podostrym i ostrym zapaleniu tarczycy podaje się leki łagodzące objawy infekcji wirusowych: paracetamol, aspirynę, niesteroidowe leki przeciwzapalne. Czasem konieczne jest podanie glikokortykosteroidów. Przeważnie w ciągu pół roku tarczyca wraca do normy.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: Postępy w rozpoznawaniu i leczeniu zapaleń tarczycy, M.Gietka-Czernel, Postępy Nauk Medycznych 2/2008; mp.pl