USG tarczycy: kiedy należy zgłosić się na badanie? Interpretacja wyników

29.05.2018 16:15
USG tarczycy dokładnie ocenia wielkość, rozmiar, kształt, położenie i strukturę tego narządu
Fot. Shutterstock

USG tarczycy to badanie zupełnie nieinwazyjne i bezbolesne. Lekarz przykłada specjalną głowicę do szyi i ogląda obraz narządu na ekranie. Dzięki temu jest w stanie ocenić wielkość, rozmiar, kształt, położenie i strukturę tarczycy. Badanie USG pozwala również wykryć guzki, torbiele i wszelkie inne niepokojące zmiany, które mogły utworzyć się w obrębie tarczycy. Dowiedz się, kto powinien wykonać badanie. Na czym polega USG tarczycy?

USG tarczycy (badanie ultrasonograficzne tarczycy) jest jednym ze skuteczniejszych badań oceniających wielkość tarczycy i stan jej struktury. Prawidłowo wykonane USG tarczycy obejmuje również ślinianki oraz węzły chłonne.

USG to badanie przy pomocy ultradźwięków. Jak to działa? Aparat wysyła impuls ultradźwiękowy i wychwytuje odbite echo. Różne narządy w różny sposób odbijają ultradźwięki, dzięki czemu można uzyskać przekrój przez fragment ciała widoczny na monitorze. USG tarczycy pozwala na uwidocznienie na monitorze przekroju tarczycy i otaczających ją narządów.

Tarczyca jest jednym z tych narządów, które zawiadują pracą całego organizmu. Położona jest w okolicy szyi i składa się z dwóch płatów połączonych cieśnią. Produkuje hormony tarczycy – tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3), które rozprowadzane są po całym organizmie i wykorzystywane przez niemal wszystkie komórki. Dlatego nieprawidłowości w pracy tarczycy znacząco wpływają na organizm, powodując nieprzyjemne objawy.

Zobacz: Hormony tarczycy: tyroksyna i trójjodotyronina. Kiedy trzeba zbadać poziom hormonów?

Kiedy należy wykonać USG tarczycy?

Na USG tarczycy powinny zgłosić się wszystkie osoby obarczone ryzykiem genetycznym raka tarczycy. Lekarz skieruje na badanie również te osoby, u których występują objawy niedoczynności lub nadczynności tarczycy, a także w przypadku, gdy wyniki badań wskażą nieprawidłowe stężenia hormonów.

USG jest także badanie zalecanym po wykryciu jakichkolwiek zmian w obrębie tarczycy i po zauważalnym powiększeniu się jej obwodu.

USG tarczycy jest badanie pozwalającym wykryć niepokojące zmiany tworzące się w obrębie tego narządu. Z tego względu jest badaniem niezbędnym we wczesnej diagnozie nowotworów. Regularne badania, średnio co dwa lata, zaleca się osobom, u których wykryto zmiany tarczycy. Badanie powinny wykonywać również osoby, u których w przeszłości była stosowana radioterapia okolicy szyi.

Badanie przeprowadzane jest również w celu kontroli leczenia hormonalnego.

USG tarczycy jest pomocne w wykrywaniu niedoczynności i nadczynności tarczycy, zapalenia tarczycy (w tym choroby Hashimoto) oraz torbieli i zmian nowotworowych.

Na czym polega USG tarczycy?

Do badania nie trzeba się w żaden sposób przygotowywać. Warto mieć natomiast przy sobie aktualne badania tarczycy – badania hormonów, USG lub scyntygraficzne.

Badanie USG jest badaniem zupełnie bezbolesnym i stosunkowo szybkim. Lekarz poprosi pacjenta o położenie się na łóżku, a następnie posmaruje szyję specjalnym żelem. Będzie dokładnie przesuwał głowicę po szyi i obserwował obraz wyświetlany na monitorze. W tym czasie jest w stanie ocenić wielkość, rozmiar, kształt, położenie i strukturę tarczycy. Może również sprawdzić, czy obecne są guzki, torbiele lub inne zmiany, których nie udało się wykryć podczas badania tarczycy dotykiem.

W czasie badania lekarz wykonuje zdjęcia, które później otrzyma pacjent wraz z dołączonym komentarzem. Z wynikami należy zgłosić się do lekarza prowadzącego, który skierował na USG.

Gdy lekarz wykryje niepokojące zmiany, skieruje pacjenta na biopsję tarczycy, która polega na nakłuciu guzka tarczycy i pobraniu materiału do badania histopatologicznego. Badania laboratoryjne pozwalają na rozróżnienie guzów i określenie, czy są złośliwe (rak tarczycy), czy łagodne.

To może się przydać! Jak interpretować wynik badania USG?

  1. Norma objętości tarczycy – kobiet to 18 ml, u mężczyzn 25 ml (przekroczenie normy sugeruje, że doszło do rozwoju wola tarczycy).
  2. Prawidłowy miąższ tarczycy określa się jako normoechogeniczny.
  3. Jeśli miąższ mniej lub bardziej odbija ultradźwięki, mówi się, że jest hypoechogeniczny lub hyperechogeniczny.
  4. Miąższ nieprawidłowy określa się jako niejednorodny.
  5. Obszary, zmiany, ogniska wyraźnie odróżniające się od otaczającego miąższu tarczycy określa się mianem guzków tarczycy.
  6. Mianem cysty lub torbieli tarczycy określa się fragment tarczycy, który w ogóle nie odbija ultradźwięków.
  7. Zwapnieniem określa się fragment, który wybitnie odbija ultradźwięki i przesłania resztę narządu.

Termin „guzek” powinien odnosić się wyłącznie do zmian wyczuwalnych palcami. W opisie USG powinny znajdować się bardziej specjalistyczne opisy, np. strefa hypoechogeniczna lub ognisko hyperechogeniczne albo fragment niejednorodnego miąższu.

Źródło: endokrynologia.net; medicover.pl

________

zdrowie.radiozet.pl/nk