Subkliniczna nadczynność tarczycy nie daje objawów, ale może być groźna

31.07.2019
Aktualizacja: 31.07.2019 14:23
Wysokie stężenie TSH we krwi
fot. Shutterstock

Subkliniczna nadczynność tarczycy to nadczynność ukryta, skąpoobjawowa, występująca zwykle u osób starszych. Choć nie jest to stan groźny, to może po pewnym czasie przejść w nadczynność jawną, która wymaga leczenia. Subkliniczna nadczynność tarczycy niesie również za sobą ryzyko występowania tachykardii, migotania przedsionków, osteoporozy.

Subkliniczna (utajona) nadczynność tarczycy to stan bezobjawowy lub skąpoobjawowy, który charakteryzuje się obniżonym stężeniem hormonu tyreotropowego (TSH) w surowicy, wobec prawidłowych stężeń wolnej tyroksyny oraz trijodotyroniny.

Utajona nadczynność tarczycy częściej występuje u kobiet, osób starszych.  Stan ten może po pewnym czasie przejść w postać jawną, objawową. 

Subkliniczna nadczynność tarczycy: przyczyny

Stan subklinicznej nadczynności tarczycy występuje w początkowej fazie chorób prowadzących do objawowej nadczynności tarczycy, w tym w naturalnym przebiegu wola guzowatego zbudowanego z tkanki autonomicznej, w chorobie Gravesa-Basedowa albo w autoimmunologicznym lub w podostrym zapaleniu tarczycy. Subkliniczna nadczynność tarczycy może także wynikać ze stosowania zbyt dużych dawek hormonów tarczycy, co określa się mianem nadczynności egzogennej.

ZOBACZ: Nadczynność tarczycy w ciąży może być groźna. Jak rozpoznać objawy?

Subkliniczna nadczynność tarczycy: objawy

Objawy subklinicznej nadczynności tarczycy są bardzo dyskretne i często trudne do wykrycia, z tego powodu ta postać nadczynności nazywana jest ukrytą. Choć subkliniczna nadczynność jest skąpoobjawowa, to mogą jej towarzyszyć: przyspieszone bicie serca, migotanie przedsionków, osłabienie mięśni, pobudzenie psychosomatyczne, częste złamania kości, które są wynikiem obniżenia ich gęstości mineralnej.

Warto wiedzieć

Powikłania subklinicznej nadczynności tarczycy

Utajona nadczynność tarczycy może przyczyniać się do wzrostu częstotliwości rytmu serca, masy lewej komory, grubości błony wewnętrznej i błony środkowej ściany tętnicy szyjnej i większego stężenia fibrynogenu.

Subkliniczna nadczynność tarczycy: diagnozowanie

Subkliniczną nadczynność tarczycy (SNT) stwierdza się po badaniu krwi, gdy stężenie TSH w surowicy znajduje się poniżej dolnej granicy normy przy prawidłowych stężeniach wolnej tyroksyny (FT4) i wolnej trijodotyroniny (FT3) oraz po wykluczeniu innych przyczyn prowadzących do obniżonego stężenia TSH, takich jak: zespół pozatarczycowy u pacjentów z ciężkimi schorzeniami, wpływ leków (dopaminy, glikokortykoidów, dobutaminy), niedomoga przysadki, faza cofania się nadczynności tarczycy i pierwszy trymestr ciąży.

Subkliniczna nadczynność tarczycy: leczenie

Celem leczenia subklinicznej nadczynności tarczycy jest zapobieganie (przemiany) progresji w jawną nadczynność, prewencja, a u niewielkiego odsetka chorych także przyczynowe leczenie migotania przedsionków i osteoporozy, które mogą być następstwem utajonej nadczynności gruczołu.

Leczenie powinno polegać albo na ograniczeniu podaży preparatów jodowych, zastosowaniu leku b-adrenolitycznego i okresowej kontroli w przypadkach bezobjawowych klinicznie i metabolicznie, albo na leczeniu takim, jak w objawowej nadczynności tarczycy, które zwykle zaleca się u chorych, u których stężenie TSH wynosi poniżej 0,1 mj/l.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.