WZW B to jedna z groźnych chorób zakaźnych. Jak rozpoznać zapalenie wątroby typu B?

10.09.2018 13:15
Objawy WZW B mogą obejmować ból brzucha, wzdęcia mdłości, a także żółtaczkę czy wodobrzusze
Fot. Shutterstock

WZW B (wirusowe zapalenie wątroby typu B) to zakaźna, ciężka choroba powodowana przez wirusa HBV. Jest to chorobą podstępna, bo zamiast postaci ostrej może przybrać postać przewlekłą i bezobjawowo, powoli niszczyć wątrobę przez wiele lat. Chorzy na WZW B są zagrożeniem dla osób zdrowych, bo łatwo zarażają wirusem przez maszynki do golenia, kontakt z krwią i wydzielinami, w tym stosunki seksualne. Dowiedz się, jak i gdzie można zarazić się wirusem zapalenia wątroby typu B. Jak rozpoznać objawy WZW B?

WZW B, czyli żółtaczka wszczepienna typu B,  zapalenie wątroby typu B, zaliczane jest to najgroźniejszych chorób zakaźnych człowieka. Choroba wywoływana jest przez wirusa HBV, który jest nawet 100 razy bardziej zakaźny niż wirus HIV. Może wywoływać ostrą lub przewlekłą postać choroby.

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B może zostać wyeliminowane, ale może też przetrwać całe życie.

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B ma miejsce wtedy, gdy zakażonym wirusem nie uda się go pozbyć. Wtedy zostają jego nosicielami na całe życie i mogą go przekazywać innym. Nie wszyscy przewlekle chorzy na WZW B ciężko chorują. Mogą przez całe życie czuć się dobrze i nie mieć żadnych objawów uszkodzenia wątroby. U innych chorych natomiast rozwija się ciężka choroba wątroby – marskość, niewydolność lub nowotwór. Postać przewlekła choroby rozwija się u ok. 5 proc. osób zakażonych wirusem.

O przewlekłym WZW typu B mówi się wtedy, gdy zakażenie wirusem utrzymuje się powyżej 6 miesięcy.

Spis treści:

Chorzy na przewlekłe zapalenie wątroby typu B mogą zarazić się także innymi rodzajami zapalenia wątroby – WZW A i WZW C.

Zakażenie wirusem WZW B

Do zakażenia wirusem dochodzi przez kontakt ze skaleczoną skórą i błonami śluzowymi, krwią i wydzielinami osoby zakażonej wirusem.

Do zakażenia wirusem WZW B może dojść w wyniku:

  • kontaktów seksualnych z osobą zakażoną;
  • transfuzji krwi;
  • używania zanieczyszczonych igieł i strzykawek;
  • akupunktury;
  • piercingu;
  • wykonywania tatuażu;
  • kontaktu z krwawiącymi ranami osoby zakażonej;
  • korzystania ze wspólnych maszynek do golenia, szczoteczek do zębów, myjek, ręczników, cążków do paznokci lub innych przedmiotów, na których może znajdować się krew lub płyny ustrojowe osoby zakażonej wirusem;
  • bycia dzieckiem osoby z przewlekłym WZW B (zakażenie w czasie porodu lub wkrótce po nim).

Uwaga! WZW B nie rozprzestrzenia się przez: kichanie i kaszel, całowanie, przytulanie, karmienie piersią, żywność i wodę, korzystanie z tych samych przedmiotów czy przelotny kontakt międzyludzki (np. w pracy czy w szkole).

Objawy WZW B

W większości ostrych przypadków WZW B choroba przebiega bezobjawowo lub łagodnie, przez co może zostać nierozpoznana.

U niektórych osób mogą jednak pojawić się objawy choroby, które związane są z uszkodzeniem komórek wątroby. Zalicza się do nich:

Wykrycie wirusa WZW B jest bardzo trudne, gdy zakażenie przebiega bezobjawowo. Niektórzy mogą być nosicielami nawet 20 lat i zupełnie o tym nie wiedzieć, gdyż nie odczuwają niepokojących symptomów. To jest jednak groźne, bo zakażenie wirusem, które przejdzie w postać przewlekłą, może prowadzić do groźnych w skutkach następstw, w tym niewydolności, marskości czy raka wątroby.

Bardzo często o zakażeniu wirusem HBV ludzie dowiadują się przypadkiem – na przykład chcąc oddać krew, zmuszeni są poddać się badaniu, w wyniku którego odkrywają przykrą prawdę. Wiele osób zgłasza się także do lekarza z powodu niepokojących dolegliwości i po badaniach okazuje się, że mają chorą wątrobę.

Okres od zarażenia wirusem do wystąpienia objawów jest długi i może wynosić od 6 tygodni do 6 miesięcy.

Leczenie WZW B

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B trwa aż 48 tygodni (do 6 miesięcy), a w tym czasie chorzy otrzymują tabletki i zastrzyki raz w tygodniu.

Niestety wirus HBV lubi po jakimś czasie powracać. Jest przebiegły, bo najpierw pojawia się w komórkach organizmu, by następnie dostać się do wątroby, którą szczególnie sobie upodobał.

Po co zatem prowadzić leczenie? By wirusa w organizmie było jak najmniej lub by nie było go wcale. Wtedy przestaje działać niszczycielsko na wątrobę. Walka z wirusem trwa niestety przez całe życie. Wciąż trzeba kontrolować, czy znów nie pojawił się w organizmie. Gdy jest skutecznie leczony, to nie ma go we krwi.

Osoby, u których ustąpiły objawy i nie czują się źle, mogą pozostawać nosicielami wirusa.

Szczepienia przeciw WZW B

Najlepszą metodą zapobiegania WZW B są szczepienia ochronne.

Według danych WHO na świecie ok. 257 mln osób choruje na przewlekłe zakażenie WZW B, w tym około 9 mln Europejczyków (dane szacunkowe Europejskiego Centrum do Spraw Zapobiegania i Kontroli Chorób w Sztokholmie), z czego 887 000 osób każdego roku umiera z powodu ostrego zakażenia i powikłań w przebiegu WZW B.

W Polsce liczba chorych zmniejszyła się drastycznie na przestrzeni lat. Na początku lat 80. rozpoznawano objawy WZW B u 45 osób na 100 000 mieszkańców. Obecnie liczba nowych zgłoszeń waha się w zakresie 4-9 na 100 000 mieszkańców, uwzględniając zakażenie wirusem. Miało na to wpływ polepszenie warunków sanitarnych, powszechne stosowanie sterylizacji sprzętu medycznego i powszechne szczepienia małych dzieci.

Standardowe szczepienie przeciw WZW B zapewnia ochronę u ponad 96 proc. zdrowych noworodków, dzieci i młodzieży oraz u ponad 90 proc. zdrowych osób dorosłych.

Szczepienie przeciw WZW B jest obowiązkowe dla wszystkich niemowląt oraz zalecane dla osób dorosłych z grup ryzyka wcześniej niezaszczepionych. U osób zdrowych wystarczy podanie trzech dawek szczepionki i nie ma potrzeby późniejszego sprawdzanie przeciwciał czy podawania dawek przypominających. U dzieci z niską dawką urodzeniową i u osób z chorobami przewlekłymi czy niską odpornością stosuje się inny schemat szczepienia.

Dostępne są szczepionki pojedyncze (przeciw wzw B), połączone (szczepionki wzw A + wzw B) i szczepionki wysokoskojarzone 6 w 1 (przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Hib, WZW B) do stosowania w programach szczepień małych dzieci.

Szczepieniu powinni poddać się również partnerzy i członkowie rodzin osób zakażonych wirusem, by zapewnić sobie odpowiednią ochronę przed zachorowaniem.

Źródło: hpsc.ie; gis.gov.pl; szczepienia.pzh.gov.pl; nto.pl

________

zdrowie.radiozet.pl/nk