Zamknij

Mukormykoza: zagrażająca życiu infekcja grzybicza

10.05.2021
Aktualizacja: 10.05.2021 14:30
East News AMELIE-BENOIST / BSIP
fot. East News AMELIE-BENOIST / BSIP

Mukormykoza to śmiertelnie groźna choroba, która rozwija się po infekcji grzybiczej. Zakażenie rozprzestrzenia się w organizmie w szybkim tempie, zajmując skórę, zatoki, przewód pokarmowy i inne narządy. Groźną chorobę rozpoznano w Indiach u osób, które przechorowały COVID-19. Jak rozpoznać mukormykozę? Na co zwrócić uwagę?

  1. Mukormykoza: objawy
  2. Mukormykoza: diagnoza
  3. Mukormykoza: leczenie

Mukormykoza to rzadka, ale zagrażająca życiu choroba wywoływana przez grzyby z rzędu Mucorales.

Występuje głównie u osób przewlekle chorych z obniżoną odpornością, u chorych z nowotworami układu krwiotwórczego, chorych z kwasicą ketonową w przebiegu cukrzycy oraz u biorców przeszczepów.

Do zakażenia grzybami może dojść przez błonę śluzową dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego, lub przez uszkodzoną skórę (oparzenia, ukąszenia owadów). Do zakażenia dochodzi na przykład po spożyciu pokarmów zanieczyszczonych grzybem, na przykład fermentowanych produktów mlecznych, zbożowych, ziół, a nawet leków homeopatycznych.

Wyróżnia się sześć postaci mukormykozy ze względu na lokalizację infekcji:

  1. płucna,
  2. zatokowo-oczodołowo-mózgowa (nosowo-mózgowa),
  3. przewodu pokarmowego (żołądkowo-jelitowa),
  4. skórna,
  5. rozsiana,
  6. inne rzadsze lokalizacje.

Mukormykoza: objawy

Mukormykoza u ozdrowieńców

Lekarze w Indiach zaobserwowali pojawienie się mukormykozy u ozdrowieńców. Według lekarzy, mukormykoza może być wywołana przez stosowanie sterydów ratujących życie ciężko chorych na COVID-19.

Grzyby pleśniowe z rzędu Mucorales atakują przede wszystkim płuca, a  także zatoki oboczne nosa, skąd rozprzestrzeniając się, zajmują przez ciągłość okolice oczodołu i tkankę mózgową. Zdarza się, że zajęte zostają również narządy jamy brzusznej, skóra.

  • Postać płucna mucormykozy: gorączka, suchy kaszel, zaburzenia oddychania, bóle w klatce piersiowej, rzadziej krwioplucie i zagrażające życiu krwotoki płucne.
  • Postać zatokowo-oczodołowo-mózgowa mukormykozy: diplopia (podwójne widzenie), bóle głowy, obrzęk zapalny oraz ból w okolicy okołooczodołowej, obrzęk powiek, zaburzenia ruchów, wytrzeszcz gałki ocznej, zaburzenia widzenia, aż do porażenia nerwów czaszkowych, czarne martwicze strupy widoczne bądź na podniebieniu, bądź w okolicy oczodołu, okolicy czołowej czy nosowej, niekiedy też czarna wydzielina sącząca się z oczodołu jak łzy.
  • Postać skórna: infekcja rozwija się w ranach skórnych. Zakażenie nie ogranicza się do warstw powierzchownych rany, ale może też zajmować przez ciągłość tkankę podskórną, powięzie, mięśnie. Podejrzenie rozsianej grzybicy pleśniowej powinny budzić ciemnoróżowe plamki i  grudki, zmiany martwicze.
  • Zajęcie układu pokarmowego: zmiany guzowate, perforacja żołądka z masywnymi krwotokami, krwawe stolce, gorączka.
  • Postaci rozsiane mukormykozy: objawy są różnorodne, zależnie od lokalizacji, stopnia inwazji naczyń i zawałów tkankowych.

Mukormykoza to choroba, której przebieg jest ciężki, zagrażający życiu chorych. Cechą charakterystyczną tego agresywnego zakażenia jest skłonność do naciekania śródbłonków, zakrzepy wewnątrznaczyniowe, zawały i martwica zajętych tkanek. 

Tylko szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia daje szanse przeżycia.

Mukormykoza: diagnoza

Jednoznaczne stwierdzenie mukormykozy jest trudne, ponieważ wymaga stosowania inwazyjnych medycznych. Konieczne jest pobranie materiału z ogniska choroby - mogą to być płuca, zatoki, przewód pokarmowy.

Pobrany materiał poddaje się następnie badaniom laboratoryjnym.

Mukormykoza: leczenie

Lekami wykazującymi aktywność w zwalczaniu grzybów z rzędu Mucorales są amfoterycyna B, pozakonazol oraz izawukonazol. 

Jeśli jest to możliwe, stosuje się chirurgiczne usunięcie zajętych infekcją, martwiczych tkanek.

Uwaga!

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: ''Mukormykoza – obraz kliniczny, diagnozowanie i leczenie'' autorstwa Marii J. Stefaniak z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Lublinie